ปิดประตูห้องนอน
หลินฮุยกับสวีต๋าต่างลากม้านั่งตัวเล็กมานั่งประจันหน้ากัน
ด้านนอกประตู คนกลุ่มหนึ่งแอบหลบอยู่ตามมุมกำแพง ชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน
ทหารใหม่คนหนึ่งถามด้วยความสงสัย: "ไอ้หลินฮุย? ไอ้หมอนี่กลับมาได้ยังไง? ไม่ใช่ได้ยินว่าถูกส่งไปเลี้ยงหมูแล้วเหรอ?"
ทหารใหม่อีกคนขมวดคิ้ว: "ได้ยินว่าเส้นใหญ่จะตาย ข้าว่าแปดส่วนมันคงใช้เส้นกลับมาอีกแล้วล่ะ"
"เหยดด ไอ้นี่สมองกลับรึไง?"
"จะใช้เส้นไปที่ไหนก็ได้ไม่ไป ดันมาหาแต่หมวดหกของเรา? ไอ้หมอนี่ความจำเสื่อม ลืมไปแล้วรึไงว่ามันกับหัวหน้าหมวดเรามีเรื่องกัน?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะมัน หัวหน้าหมวดเราได้เลื่อนยศไปแล้ว น่าเสียดายที่เบื้องบนเห็นว่าฝีมือสอนทหารดี เลยให้อยู่ต่ออีกหน่อย!"
"ข้าว่าคราวนี้มันต้องมาเปิดประเด็นแน่ๆ จับตาดีๆ อย่าให้หัวหน้าหมวดเสียเปรียบ!"
ข้างๆ ทหารเก่าหลายคนกัดฟันกรอด ๆ
เปิดประเด็น?
กล้าลงมือมีหวังโดนอัดหัวทุย!
ตาทหารเก่าคนหนึ่งตาแทบลุกเป็นไฟ: "ไอ้ชั่วแก! เมื่อก่อนฉันอยากคิดบัญชีมันจะแย่ แต่มันดันหนีไป ตอนนี้ดันเดินมาให้ถึงที่!"
รอบนี้ถ้าไม่อัดมันจนพ่อมันจำไม่ได้ ฉันไม่ใช่ทหารที่หัวหน้าหมวดฝึกแล้ว!
"อย่ามุทะลุเด็ดขาด!" ทหารเก่าอีกคนรีบห้าม
แกจะไม่มุทะลุได้ไง? มันทำร้ายหัวหน้าหมวดสวีจนยับเยินขนาดนี้ ตอนนี้ยังกล้ามายั่วยุอีก ให้แกว่าก็น่าลากไอ้นี่ออกไปยิงเป้าสักครึ่งชั่วโมง!
ทหารเก่าที่เพิ่งมาเอ่ยขึ้นจนหน้าผากดำเป็นเส้น: "เรื่องยังไม่ได้ข้อสรุปเลยนะ เกิดไอ้หมอนี่มาเพื่อขอโทษล่ะ? แบบนี้ดีกว่า คอยดูเชิงไว้ ถ้าเดี๋ยวมันกล้าบังอาจกับหัวหน้าหมวดจริง เราค่อยกรูเข้าไปอัดมันก็ไม่สายนี่?"