สวีต๋ารู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง "ผมทำให้ความคาดหวังของหัวหน้าหมวดเฒ่าต้องพังทลาย ไม่สามารถเป็นทหารที่ดีได้ และไม่ใช่เนื้อดีด้วย"
หลินฮุยส่ายหน้า "ในใจหัวหน้าหมวดเว่ย คุณเป็นทหารที่ดีมาตลอด หัวหน้าหมวดบอกว่า ไม่ว่าคุณจะอยู่ต่อหรือจากไป ท่านก็หวังให้คุณมีชีวิตที่ดีขึ้น!"
ตาของสวีต๋าเริ่มปริ่มน้ำทันที
ไม่คิดเลยว่า หลายปีผ่านไป หัวหน้าหมวดเฒ่าจะยังคงเป็นห่วงเขาอยู่
เขาขยี้ตาถามว่า "ครั้งนี้ที่นายมาหาฉัน เรื่องอะไรกันแน่?"
หลินฮุยยิ้มเล็กน้อย "หัวหน้าหมวด ผมอยากล้มตรงไหน ก็ลุกขึ้นตรงนั้น ตอนนั้นคุณอัดผม ผมก็เตะคุณ"
"แต่ตอนนี้ ผมหวังว่าจะสลายความแค้นนี้ และกล่าวคำขอโทษกับคุณ"
"อีกอย่าง ผมหวังว่าคุณจะช่วยฝึกผมด้วย ผมอยากเป็นทหารที่ดี!"
สวีต๋าสะท้านไปทั้งร่าง
ในที่สุดน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เรื่องบาดหมางนั้น จริง ๆ แล้วจบไปนานแล้ว เพียงแต่ในใจเขายังติดปมเล็ก ๆ ไว้
การที่หลินฮุยมาหาเขา เอ่ยปากขอโทษอย่างจริงใจ ก็ทำให้ปมนี้ของเขาคลายออกจนได้
เขามีน้ำตาคลอเบ้า พยักหน้าอย่างหนักแน่น "ดี ฉันตกลง! ก่อนที่ฉันจะออกจากหน่วย ฉันจะทุ่มเทอย่างสุดกำลัง ส่งต่อทุกสิ่งที่ฉันมีให้กับนาย ฝึกนายให้เป็นทหารที่ดีอย่างแท้จริง!"
หลินฮุยคิดว่าเขากำลังจะจากไปในไม่ช้า จมูกก็พลันแสบขึ้นมา
ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เขาอยากย้อนเวลากลับไป ฟาดหน้าตัวเองแรง ๆ สักสองสามฉาด
เพื่อตัวเองจะได้อู้งาน เพื่อจะได้ออกไปใช้ชีวิตสบาย ๆ แกทำลายหัวหน้าหมวดที่ดีคนหนึ่ง ทำลายทหารที่ดีคนหนึ่ง!