ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
"เข้ามา"
หลินกวงเย่าเห็นหลินรุ่ยผลักประตูเข้ามาก็ทำหน้างง "มีอะไร"
หลินรุ่ยปิดประตูแล้วรีบบอก "พ่อครับ ผมเพิ่งได้ข่าวจากเพื่อนทหารเก่า เสี่ยวฮุยไปพูดกับทางกรมแล้ว จะขอกลับ 602 กรมเสือ หมวดหกดาบคม!"
"ห๊ะ?"
หลินกวงเย่างงไปเลย "ไอ้เด็กนี่คิดอะไรอยู่ มันก่อเรื่องที่ 602 ไว้ไม่พอ ยังจะกลับไปอีก?"
หลินรุ่ยทำหน้าปั้นยาก "ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ได้ยินว่ามันเรียกร้องหนักมาก นายพลกองพลโกรธแทบระเบิด เลี้ยงทหารดี ๆ ได้ตั้งคน อุ่นยังไม่ทันหายต้องส่งให้คนอื่น แต่ว่า เรื่องนี้ผมกดไว้ได้ชั่วคราวแล้ว"
"ผมก็เลยจะมาถามพ่อว่า เสี่ยวฮุยทำแบบนี้หมายความว่าไง"
"ทำไมต้องกลับไป 602 ด้วย"
หลินกวงเย่าวางปากกาลงโต๊ะ เอนหลังพิงเก้าอี้ เอามือไขว้หลัง กอดอก ครุ่นคิด
คิดอยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ก็ยิ้มออก "รู้แล้ว ไอ้นี่คงคิดจะล้มตรงไหน ลุกตรงนั้น!"
"ผมก็เดาว่าอย่างนั้น"
หลินรุ่ยอึ้งไปแป๊บ แล้วพยักหน้า "เสี่ยวฮุยมันดื้อมาตั้งแต่เด็ก เรื่องไปเป็นทหาร พ่อก็บังคับให้มันไป เรื่องที่มันก่อไว้ที่นั่นกลายเป็นปมในใจ พอวนไปวนมาหลายที่ สุดท้ายก็ยังอยากกลับไปจัดการอะไรให้จบ"
หลินกวงเย่าทำเสียงฮึ ไม่พูดอะไร
จริง ๆ แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าหลินฮุยไป 602 จะทำอะไรกันแน่
ถ้าแค่จะกลับไปโชว์เหนือ กวนประสาทพวกที่เคยดูถูกมัน
ก็แปลว่าไอ้เด็กนี่ยังไม่ได้เปลี่ยนจริง ๆ เป็นเด็กไม่รู้จักโต!
แต่ถ้าเป็นอีกแบบ...
เขามองหลินรุ่ย "แกไปหาเลขาเจ้า ให้เขาโทรไปบอกเฒ่าหวังหน่อย จะได้ปล่อยตัวมา"