หมวดหนึ่งทุกคนยังคงซ้อนผ้าห่มกันต่อ
หวังไห่ไม่ได้จากไป แต่พูดต่อว่า "ทุกคนหยุดมือก่อน นอกจากมาส่งธงแดงดาวรุ่งให้พวกนายแล้ว ฉันยังต้องชมเชยเป็นพิเศษกับสหายหลินฮุยแห่งหมวดหนึ่งด้วย"
ใจหลินฮุยหล่นวูบ หน้าผากเต็มไปด้วยเส้นดำ กลัวอะไรได้อย่างนั้น!
"สัปดาห์แรกของการฝึกใหม่ คะแนนทุกด้านของเขาติดอันดับต้น ๆ ของกองร้อยทหารใหม่ทั้งหมด หวังให้ทุกคนยึดเขาเป็นแบบอย่าง!"
สวีต๋ายิ้มจนปิดปากไม่มิด
ชมหลินฮุยก็คือชมหมวดหนึ่ง นี่ก็เป็นเกียรติของเขาเช่นกัน
ไอ้หมอนี่ หน้าใหญ่ให้นายจริง ๆ
"พี่ใหญ่ สมแล้วที่เป็นนาย!" เฉินเอ้อหู่พูดอย่างตื่นเต้น "นายคือไอดอลของข้า ต่อไปข้าไม่คิดอะไรแล้ว จะยึดนายเป็นแบบอย่าง!"
คนอื่นพากันปรบมือ สายตาอิจฉา มีเพียงหวังหย่งที่สีหน้าบูดบึ้ง
เขาโกรธในใจ: อาศัยอะไร ไอ้จอมหยิ่งนี่ถึงได้รับคำชม?
สิ่งที่มันทำได้ ข้าก็ทำได้!
หลินฮุยร้องทุกข์ในใจ: ผู้ช่วยผู้กอง อย่าชมผมเลย ผมแค่อยากเป็นปลาเค็มเงียบ ๆ นี่ไม่ใช่สร้างศัตรูให้ผมรึไง?
"ไม่ได้แล้ว ต้องเปลี่ยนแผนแล้ว ไม่งั้นจะเอาตัวรอดต่อไปได้ไง!"
หลินฮุยตัดสินใจในใจ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ต้องเปลี่ยนทุกอย่างขนานใหญ่
หลังกินข้าวเย็น
สวีต๋าถูกเรียกไปที่ห้องทำงานผู้บังคับกองร้อย
"ผู้บังคับกองร้อย เรียกผม?"
จางเจี้ยนเทาพูดยิ้ม ๆ "ได้เรื่องนะสวีต๋า ฉันได้ยินหมดแล้ว เพิ่งสัปดาห์แรกพวกนายก็ได้ธงแดงดาวรุ่งกลับมาแล้ว?"
สวีต๋าหัวเราะแหะ ๆ "ที่จริงก็พวกเด็ก ๆ มันฮึดสู้"
"อย่ามาเลย พวกเด็กใหม่ทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่นายสอนดี พวกมันจะไปรู้อะไร?"
จางเจี้ยนเทาจิบน้ำชาแล้วพูด "ดูท่าที่ดึงนายมาคุมทหารใหม่ครั้งนี้ เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวจริง ๆ ขนาดผู้กองยังชมนายเลย บอกว่านายเป็นไม้ดีจริง ๆ ถ้าปลดประจำการไปก็น่าเสียดาย"