การฝึกของวันนี้จบลงอย่างรวดเร็ว
กินข้าวเย็นเสร็จ ทุกคนก็กลับมานอนพักผ่อนที่ห้องนอน
หลินฮุยเดินมาหาสวีต๋า เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“หัวหน้าหมวดครับ”
“มีอะไร?”
สวีต๋าเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ถึงไอ้หนูนี่จะเพิ่งมาได้แค่สองวัน แต่ท่าทีของสวีต๋าที่มีต่อมันก็เปลี่ยนไปมากแล้ว
หลินฮุยเอ่ยยิ้มๆ “ผมได้ยินว่าในกองทัพเรามีข้อบังคับให้ท่องจำใช่ไหมครับ?”
“เฮ้ย ไอ้หนู แกรู้มากนี่หว่า” สวีต๋าลอบมองอย่างทึ่งๆ
หลินฮุยต้มมั่ว “ลุงผมเคยเป็นทหารมาก่อนครับ ก่อนมาเลยเล่าเรื่องในกองทัพให้ฟัง โดยเฉพาะเน้นเรื่องข้อบังคับนี่แหละ ก็เลยคิดว่า ยังไงก่อนนอนก็ไม่ได้ทำอะไร งั้นเรามาพับผ้าห่มไปด้วยท่องข้อบังคับไปด้วยดีไหมครับ”
สวีต๋าหัวเราะลั่น ไอ้หนูนี่เข้าท่าจริงๆ นึกจะจัดเวลาให้เป็นระบบก็ได้
“ข้อบังคับน่ะต้องท่องอยู่แล้ว รอแป๊บนะ เดี๋ยวไปเอามาให้ คนละเล่มเลย”
พูดจบแกก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนด้วยท่าทางร่าเริง
หวังหย่งโยนผ้าห่มลงบนเตียงปุ ถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ “หลินฮุย นายนี่มันหาเหาใส่หัวชัดๆ ผมพับผ้าห่มก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังจะให้ท่องระเบียบอะไรนั่นอีก?”
“แกมันไม่รู้เรื่อง!”
หลินฮุยแค่นเสียงฮึ “ข้อบังคับพวกนี้น่ะทหารทุกคนต้องท่องนะ เกิดวันไหนมีผู้ใหญ่มาตรวจด่านแล้วท่องไม่ได้นี่จบเลย”
“อีกอย่าง ในนี้มีที่บอกว่าอะไรที่ทหารทำได้ อะไรที่ทำไม่ได้ บอกไว้ชัดเจนทุกอย่าง จำได้ก็ดีกับทุกคน”
หวังหย่งกลอกตา “พูดซะเหมือนจริง ใครจะรู้ว่าจริงเปล่า?”