เช้าตรู่วันต่อมา
สนามฝึกดังกระหึ่มด้วยเพลงทหาร
“สามัคคี... คือพลัง......”
“สามัคคี... คือพลัง......”
ในเรือนนอน พวกทหารใหม่ลุกจากเตียงอย่างเกียจคร้าน หาวพลางยืดเส้นยืดสายไปด้วย
“เสียงปลุกดังแล้ว เร็วเข้า!” หลินฮุยเป็นคนแรกลงจากเตียง รีบสวมเสื้อผ้า!
คนในหมวดหนึ่งต่างพากันยึดเขาเป็นแบบอย่าง
หลินฮุยทำอะไร พวกเขาก็ทำตาม
ทุกคนเหมือนทหารเก่ามืออาชีพ จัดแจงชุดเสร็จก็รีบวิ่งลงข้างล่างทันที
ก่อนนอนเมื่อคืน หลินฮุยกำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว
ในค่ายทหาร ทำอะไรก็ต้องเร็ว
ได้ยินเสียงนกหวีด ได้ยินเพลงทหาร ต้องตอบสนองทันควัน
เพราะความเร็วเท่านั้นที่จะไม่ถูกด่า
เมื่อคืนหมวดอื่นโดนทำโทษมาโหดแค่ไหน พวกเขายังเสียวสันหลังไม่หาย
ตะโกนเป็นชั่วโมงเลยนะ คอแทบแตกถึงได้หยุด โคตรน่าสงสาร
แต่หลินฮุยบอกทุกคนว่า นั่นยังเบ๊าเบาอยู่เลย ต่อไปมีโดนอัดร่างกายให้สนุกแน่ ทำเอาเฉินเอ้อหู่ผวานอนไม่หลับทั้งคืน
เพื่อไม่ให้โดนทำโทษ ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ฟังหลินฮุยทั้งหมด
ถึงหวังหย่งจะหมั่นไส้หลินฮุย แต่เขาก็ไม่อยากลำบากโดนทำโทษ เลยเลือกเชื่อฟังหลินฮุยแบบว่าง่าย
ตึงตึงตึง...
พอนายสวีต๋าลงมา หลินฮุยกับพวกก็ยืนเข้าแถวเป็นระเบียบแล้ว
ในใจสวีต๋า ตื่นเต้นดีใจสุด ๆ นี่มันสวรรค์ส่งให้เขาได้เลื่อนยศชัวร์ ๆ เลยส่งพวกทหารใหม่ชุดนี้มาช่วยใช่มั้ย!
ผ่านไปนาทีกว่า หมวดอื่นถึงเดินยืดยาดมาเข้าแถวรวมพลจนครบ
จางเจี้ยนเทาเดินไปข้างหมวดหนึ่ง พยักหน้า “ดีมาก โต้ตอบเร็วมาก!”
แล้วหันไปมองคนอื่นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ตะคอกว่า “ดูหมวดหนึ่งไว้เป็นตัวอย่าง ไหนดูพวกแกดูพวกเขาสิ เป็นทหารใหม่เหมือนกันแท้ ๆ!”