กองอำนวยการฝึกซ้อมรบ
ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับงานอย่างรวดเร็ว อุปกรณ์ต่าง ๆ ส่งเสียงดังไม่หยุด
“ครับ ครับ ดี!”
นายทหารคนหนึ่งวางสายโทรศัพท์ แล้วรีบตรงไปหาผู้กำกับรวมทันที
“รายงานผู้บังคับบัญชา!”
“เพิ่งได้รับข่าวจากฝ่ายน้ำเงิน พวกเขาใช้โดรนลาดตระเวน และประสานกับกำลังทางอากาศ โจมตีอย่างแม่นยำใส่กรมกำลังหลักสามกองของฝ่ายแดง”
“กองพันบีกับซีเสียกำลังพลเกินสองในสาม ถอนตัวจากการรบไปโดยตรง”
“ที่เหลือกองเดียวก็เสียกำลังไปเกินครึ่ง ตอนนี้กำลังเคลื่อนย้ายไปทางหมู่บ้านอู่เหอ”
ผู้กำกับรวมหัวเราะลั่น: “ไอ้พวกฝ่ายน้ำเงินนี่เอาจริงนะ ฉับไวเด็ดขาด ลงมือไม่ยั้ง!”
ผู้การระดับสูงคนหนึ่งพูดยิ้ม ๆ: “ฝ่ายแดงตอนนี้คงมึนตึ้บไปหมดแล้ว ยังไม่ทันเห็นหน้าศัตรู ก็โดนซะเละเป็นตูดเป็ดขนาดนี้”
“สมน้ำหน้า!”
นายทหารอีกคนหัวเราะเย็น: “ใครใช้ให้ก่อนซ้อมรบพวกมันปากพล่อยนักล่ะ? ยังกล้าพูดอีกนะ ว่าจะบดขวัญฝ่ายน้ำเงินให้ราบคาบ คราวนี้โดนตบหน้ากลับดังฉาดเลยมั้ยล่ะ?”
“ก็ทนดูไม่ไหวที่พวก 602 มักจะเอาแต่เอาประวัติรุ่งโรจน์ในอดีตออกมาโชว์แถมยังอวดดีว่าตัวเก่งนักหนา”
“ทีนี้ ดูซิว่าจะเล่นของยังไงต่อ?”
ผู้กำกับรวมพูดอย่างอารมณ์ดี: “ฝ่ายน้ำเงินคราวนี้เตรียมพร้อม ชาติเศษฝ่ายแดงอย่าว่าแต่ชนะเลย แค่จะรักษาหน้าตัวเองยังไม่ง่ายเลย”
“พวกนั้นน่ะ ลงมือไม่ไว้หน้าใครหรอก”
ผู้การระดับสูงประหลาดใจ: “ผู้บังคับบัญชา ท่านหมายถึง?”
ยังไม่ทันที่ผู้กำกับรวมจะพูด นายทหารข้าง ๆ ก็รายงานเสียงดังขึ้นมาทันที: “รายงานผู้บังคับบัญชา หน่วยภาคพื้นดินของฝ่ายน้ำเงินเปิดฉากโจมตีเต็มรูปแบบแล้ว!”
“และส่งหน่วยรบพิเศษออกมา เตรียมตัดหัวกองบัญชาการฝ่ายแดง!”
“หน่วยรบพิเศษก็ออกมาด้วย?”
เหล่านายทหารที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง
เดิมทีกำลังของฝ่ายน้ำเงินก็เหนือกว่าฝ่ายแดงอยู่แล้ว
ยังหาเรื่องตามหน่วยรบพิเศษมาช่วยอีก ดูท่าฝ่ายแดงคราวนี้ไม่มีหวังเลยจริง ๆ
ผู้กำกับรวมพูดยิ้ม: “หน่วยรบพิเศษออกโรง แสดงว่าฝ่ายน้ำเงินคราวนี้เอาจริง! ขึ้นมาก็ฟาดสายฟ้าแลบ ไม่มีปิดบังอ้อมค้อม”