ครืนนนน...
ขบวนรถหุ้มเกราะแล่นทะยานออกจากค่ายราวกับกระแสโลหะหลอมละลาย
รถเกราะและรถถังดับไฟทั้งหมด นำทางด้วยสัญญาณ มุ่งหน้าสู่พื้นที่ซ้อมรบด้วยความเร็วสูง
หลินฮุยนั่งอยู่บนรถสอดแนมหุ้มเกราะ สูดหายใจเข้าลึกเป็นจังหวะ “ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้ แค่ซ้อมรบ ไม่ใช่รบจริงสักหน่อย!”
ถึงแม้จะคิดแบบนั้น ฝ่ามือเขาก็ยังชุ่มเหงื่อเพราะความตื่นเต้น
มาอยู่หน่วยทหารตั้งนาน ก่อนหน้านี้ก็มีแต่เล่นขายของเด็กๆ
เพิ่งจะเคยเจอศึกใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก
รถถัง รถเกราะ รถยิงมิสไซล์ เครื่องบินรบ ปืนใหญ่ ระดมพลกันออกมาหมด ราวกับสงครามกำลังจะปะทุ
ถึงหลินฮุยจะเคยดูภาพซ้อมรบในทีวี แต่พอบรรยากาศจริงมันคนละเรื่องเลย!
ในสถานการณ์ตึงเครียดขนาดนี้ จะบอกว่าไม่หวั่นก็โกหก!
สวีต๋ามองเขาแล้วถาม “เป็นอะไรไป?”
หลินฮุยส่ายหัว “เปล่า”
สวีต๋ายิ้ม “ปากบอกเปล่า แต่หน้าซีดเชียว ตื่นเต้นนิดหน่อยใช่ไหม?”
หลินฮุยพยักหน้าแหยๆ “ก็มีนิดหน่อย”
คนอื่นๆ หัวเราะลั่น “นึกว่านายจะหนังเหนียวฟันไม่เข้า ซะอีก ฮีโร่ก็มีวันตื่นเต้นเป็นเหมือนกันนี่หว่า!”
“พูดบ้าอะไรกัน?” สวีต๋ามองเขม่น “พวกนายครั้งแรกตอนซ้อมรบ ยังสู้เขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เสี่ยวสวี ฉันจำได้ว่าครั้งแรกนายเกือบฉี่ราดกางเกงแน่ะ!”
พลทหารเก่าที่แซ่สวีหน้าแดงก่ำ “หัวหน้าหมวด อย่า ขุดคุ้ยความหลังผมเลยนะ!”
สวีต๋าหัวเราะร่วน หันมามองหลินฮุย “หลินฮุย ได้ยินไหม ครั้งแรกใครๆ ก็ตื่นเต้น ไม่ต้องพูดถึงพวกเขา แม้แต่ฉันตอนแรกก็เป็น ปืนนี่ยังจับไม่ถนัดเลย”
“เดี๋ยวพอผ่านไป เดี๋ยวคุ้นเอง”
หลินฮุยพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับหัวหน้าหมวด”
ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ที่ควรตื่นเต้นก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี
ถึงซ้อมรบจะใช้กระสุนปลอม แต่เขารู้ว่าถ้าระยะใกล้ กระสุนปลอมก็ทำให้บาดเจ็บได้
พวกกับระเบิดทำจากกระดาษก็ไม่ต้องพูดถึง
ถึงไม่ถึงตาย แต่เจ็บจริง เจ็บยิ่งกว่าประทัดแดงอีก!
หลินฮุยเคยตามพ่อไปเยี่ยมหน่วยตอนเด็กๆ เกือบโดนลูกหลงมาแล้ว พูดไปก็มีแต่น้ำตา...
รองหัวหน้าหมวดเห็นหลินฮุยเงียบไม่พูดอะไร ก็ยิ้มแล้วบอก “หลินฮุย นายต้องเปลี่ยนมุมมองหน่อยสิ ลองคิดดูนะ พวกเราเป็นทหาร อดทนกันทุกวัน ฝึกโหดกันทุกวัน เพื่ออะไร?”