โอ๊กกกก...
ทั้งหมู่บ้านวุ่นวายสุดขีด คนสิบกว่าคนวิ่งไล่จับหมูกันให้พล่าน
ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ต้อนหมูจนมุมได้
หมูตัวนี้หนักสามร้อยกว่าชิง วิ่งมาทีแรงชนราวกับรถถังขนาดย่อม
ถ้าไม่มีแรงพอ อย่าหวังเลยจะเอาอยู่
เฉินเอ้อหู่กระชากหางหมูไว้แน่น “หวังหย่ง รีบมาสิ!”
“มาแล้ว!”
หวังหย่งพุ่งเข้าไปรวดเร็วปานสายฟ้า กระโดดทับตัวหมูเต็มแรง
หมูดิ้นรนจะสลัดหนี แต่หวังหย่งล็อกคอมันไว้ไม่กี่อึดใจก็รัดจนสลบ
เห็นหมูสงบเสียที หวังหย่งฟาดมือลงบนหัวหมูพลางหัวเราะ “ท่านอาจารย์ เหนื่อยหนีนักใช่ไหมล่ะ? วันนี้เป็นอาหารพิเศษให้ทุกคน ถือว่าแกทำคุณประโยชน์ให้กองทัพ ตายอย่างสมเกียรติ!”
หลินฮุยถูกสองคนนี้ทำให้ฮาสุดขีด
แต่เขาก็ไม่คิดมาก่อน
แค่ไม่กี่เดือนที่ไม่ได้เจอ ฝีมือของทั้งคู่พัฒนาขึ้นขนาดนี้
เป็นสิบคนยังล้อมจับไม่สำเร็จ แต่สองคนนี้เข้าไปปุบเดียวก็เอาอยู่
ต้องรู้ไว้ด้วยนะ หมูตัวหนึ่งก็หลายร้อยชิง พอบ้าขึ้นมา ผู้ใหญ่เป็นสิบยังเอาไม่อยู่
หวังหย่งกับเอ้อหู่ถึงกับใช้แรงล้วน ๆ แค่นี้ก็เอาหมูอยู่ได้ นี่มันมีดีเหมือนกันแฮะ!
“เอาล่ะ ส่งหมูมาให้พวกเรา จะพาไปส่งหน่วยพลาธิการ”
น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้น หวังหย่งเพิ่งเงยหน้าทั้งคนก็แข็งทื่อ
เขาพูดตะกุกตะกักว่า “หัว... หัวหน้า...”
สวีต๋ายิ้ม “หวังหย่ง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เฉินเอ้อหู่ ดูแกบึกขึ้นเยอะเลยนี่?”