ฟ้าค่อย ๆ สว่าง
กองฟางกองหนึ่งขยับตุบ ๆ
หลินฮุยบิดขี้เกียจแล้วคลานออกมา "นอนเต็มอิ่ม สบายจริง ๆ!"
"ตื่นแล้ว?"
หลินฮุยหันไป สวีต๋ายื่นกระติกน้ำให้
"ขอบคุณครับ หัวหน้าหมวด"
หลินฮุยไม่เกรงใจ ดื่มอึกใหญ่
วิ่งมาเกือบทั้งคืน พักแค่สามชั่วโมง คอแห้งจนแจ้น
สวีต๋าจ้องเขา "ต่อจากนี้เราจะเอายังไง?"
หลินฮุยอึ้งไป แวบหนึ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหัวหน้าหมวดมากกว่า สวีต๋ากลายเป็นทหารใหม่
เขายื่นกระติกคืน พลางยิ้ม "ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกกองทัพสีน้ำเงินตอนนี้คงควันออกหู ระดมตามหาเราจนพลิกแผ่นดิน"
สวีต๋ายิ้มแห้ง "ไม่ต้องถามเลย"
สี่คน เก็บฝ่ายนั้นไปหลายร้อย
ถ้าถูกทัพหลักฝ่ายแดงอัดตาย ก็ยังพอทำใจ
แต่โดนสี่คนใช้วิธีนี้เล่นงาน ถือว่าขายหน้าแตกตั้งแต่รุ่นปู่
ต่อให้สุดท้ายซ้อมรบกองทัพสีน้ำเงินชนะ ผู้บัญชาการกองทัพสีน้ำเงินก็คงหน้าชักต่อไม่ติด
โดยเฉพาะทหารกองทัพสีน้ำเงินที่โดนปลิดชีพทั้งที่ยังไม่ทันรูดกางเกง
คงมีปมฝังใจไปอีกนาน...
"คิดแผนได้แล้วหรือเปล่า?"
หลินฮุยพยักหน้า "ผมกะจะล่อพวกมันออกไป"
สวีต๋ามึน "นายจะเอาตัวเองเป็นเหยื่อ? ไม่ได้เด็ดขาด!"
หลินฮุย "หัวหน้าหมวด..."
สวีต๋ารีบตัดบท "ไม่ว่ายังไง นายห้ามเป็นอะไรไป นายคือเสาหลักของพวกเรา ถ้านายรอด อาจสร้างปาฏิหาริย์ได้อีก เรื่องเหยื่อน่ะ ให้ผมเอง!"
หลินฮุยเพิ่งอ้าปาก สวีต๋าโบกมือตัดบทอีกครั้ง "ไม่ต้องห้ามผม คราวนี้ทำผลงานใหญ่ได้แค่นี้ก็คุ้มค่าแล้ว นายทำเพื่อผมมามากพอแล้ว ผมจะให้นายไปเสี่ยงอีกไม่ได้"
"พวกเราหมดทั้งกองพันแล้ว ผมเป็นหัวหน้าหมวด ก็ต้องทำอะไรเพื่อพวกนายบ้าง!"