หลินกวงเย่าเอามือไพล่หลัง เดินไปเดินมาอยู่ในห้องหนังสือ
ผ่านไปสักพักใหญ่ แววตายังเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
"แกบอกว่า เขาได้ที่หนึ่งของกรมเนี่ยนะ?"
หลินรุ่ยพยักหน้า "ใช่"
หลินกวงเย่าถามอีก "แถมยังได้เหรียญตราความดีความชอบระดับสอง?"
หลินรุ่ยยิ้มเจื่อน "ใช่แล้ว! ป๊า ถามรอบสามแล้วนะ!"
หลินกวงเย่าส่ายหน้า ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน
นี่มันเพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนกัน?
ไม่กี่เดือนก่อน หลินฮุยยังถูกส่งไปเลี้ยงหมูเพราะตบรุ่นพี่ ต่อมาก็โดนส่งไปด่านเกาะวงเดือนให้ไปรับกรรม
คิดไม่ถึงเลยว่าแค่ไม่กี่เดือน เขาจะทำความดีความชอบติดๆ กัน แถมยังได้แชมป์ประลองยุทธ์ของกรมอีก!
สมัยตัวเองหนุ่มๆ ยังไม่เจ๋งเท่าเขาเลย!
หรือว่าไอ้เด็กนี่ มันหลับแล้วตื่นเองจริงๆ?
หลินรุ่ยพูดอย่างหมดอารมณ์ "ป๊า เลิกเดินไปเดินมาสักทีเถอะ ลูกจะเวียนหัวตายอยู่แล้ว ลูกบอกป๊าตั้งนานแล้วว่าฮุยไม่ได้แย่ขนาดนั้น ยังไงมันก็ต้องสืบทอดตำนานของป๊า เป็นทหารดีฝีมือเด็ดแน่!"
หลินกวงเย่าหยุดเดิน ส่งเสียงฮึ่ม "แกมันไม่รู้เรื่องอะไร! ไอ้เด็กนี่มันเจ้าเล่ห์หัวหมอ ไม่แน่ว่าตอนนี้มันกำลังพ่นระเบิดควันกลบเกลื่อนอยู่ก็ได้!"
หลินรุ่ยหมดคำจะพูด
ถ้ามันคือระเบิดควันจริง ต้นทุนก็สูงเกินไปแล้วนะ?
แชมป์กรมยังเขียดได้ แถมยังมีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งและเหรียญตราความดีความชอบระดับสองอีก!
หลินกวงเย่าหยีตามอง "ข้าดูไอ้ฮุยมาตั้งแต่แบเบาะ ไอ้เด็กนี่ทีก้นขยับ ข้าก็รู้แล้วว่ามันจะถ่ายอะไร! เพราะงั้นข้าถึงเอะใจ จุดประสงค์ที่มันทำพวกนี้ ก็เพื่อหลอกเรา อยากให้ข้าวางใจมัน จะได้ลดความระวังลง!"
"ตอนเด็ก ไอ้นี่มาบอกข้าว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด ตอนนั้นข้ายังนึกว่ามันกลับตัวได้ ถึงกับหยอดเงินให้มันร้อยนึง สุดท้ายไอ้นี่ซัดไปร้านเกมสบายใจเฉิบ!"