กริ๊ง ๆ ๆ …
ทันใดนั้นโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น
โจวจงอี้ที่กำลังเขียนรายงานสารภาพผิด อยู่สะดุ้งจนปากกากระตุก ขีดเส้นยาวเฟื้อยบนกระดาษทันที
แค่เขียนรายงานก็หัวเสียจะแย่แล้ว พอเห็นรอยขีดก็ยิ่งโมโหจนเขวี้ยงปากกาทิ้ง
เขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงคว้าโทรศัพท์ กรอกเสียงด่าใส่ไม่ยั้ง: "อะไรนักหนาวะ อะไร มีเรื่องก็เดินมารายงานไม่เป็นหรือไง ไม่มีเรื่องแล้วจะโทรมาทำห่าอะไร ไม่รู้รึไงว่าฉันกำลังยุ่ง?"
ปลายสาย ลวี่ชิงซงถึงกับอึ้ง ก่อนจะได้สติแล้วเดือดปรี๊ด
ฉันโดนผู้บัญชาการด่าไปรอบหนึ่งก็พอแล้ว นี่ยังจะมาโดนแกที่เป็นแค่ผู้กองด่าอีกหรือวะ?
"โจวจงอี้!"
ไอ้เด็กเวร แกนี่มันได้คืบจะเอาศอก ฉันน่ะนายพลกองพลนะ ยังต้องเดินไปรายงานสถานการณ์ให้แกฟังอีก แกจะก่อกบฏหรือไงวะ?
โจวจงอี้ตกใจสะดุ้งตัวลอยพรวดขึ้นจากเก้าอี้: "ขอ ขอโทษครับท่านนายพล ผมนึกว่าเป็นไอ้พวกกระจอกข้างล่าง…"
ลวี่ชิงซงโมโหสุดขีด: "หุบปากไปเลย!"
โจวจงอี้มุมปากกระตุกยิก ๆ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรของเขากัน?
ที่สนามสอบก็ด่าไปรอบหนึ่งแล้ว ยังสั่งให้เขียนรายงานสารภาพผิดอีก อยู่ ๆ จะโทรมาอีกทำไม?
หรือว่ายังด่าไม่หนำใจ เลยโทรมาต่อให้หายแค้น?
ลวี่ชิงซงสูดลมหายใจเข้าปอดลึก คอสโมระเบิดพลังทันที: "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ เดิมทีฉันยังงง ๆ อยู่ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว"
ก็เพราะไอ้นิสัยมักง่ายของแกนี่แหละ ฟังความข้างเดียวแล้วเชื่อทันที ถึงได้ก่อเรื่องเหลวไหลใหญ่โตแบบนี้!
โจวจงอี้เต็มไปด้วยความอัดอั้น: "ท่านนายพล ผมเปล่านะครับ มันเป็นพวกเขา…"
โครม!
ลวี่ชิงซงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ: "ยังจะกล้าแก้ตัวอีก? ผลสอบคือคำอธิบายที่ดีที่สุด!"
บอกแกไว้เลยนะ เรื่องรายงานสารภาพผิด นั่นแกต้องเขียนให้สาแก่ใจหน่อย ตอนประชุมระดับกองพล แกต้องออกไปอ่านสารภาพผิดต่อหน้าคนทั้งกองพล ถ้าไม่สาแก่ใจ ก็เขียนใหม่ให้หมด!
โจวจงอี้กล้ำกลืนพยักหน้า: "ครับ…"
ยังพูดไม่ทันจบ อีกฝั่งก็ปัง! วางสายไปแล้ว
เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างแรง มองบรรทัดสารภาพผิดที่เขียนเหมือนบัญชีรายจ่าย ก็โมโหจนฉีกทิ้งเป็นชิ้น ๆ
ตะโกนออกไปข้างนอก: "ไปลากไอ้ลูกเป็ดนั่นมา เขาเรียกจางเจี้ยนเทา ให้มันวิ่งมาเดี๋ยวนี้!"
"ครับ!" ทหารยามวิ่งออกไปทันที