"หยุดเดี๋ยวนี้!"
ตู้ม! ประตูถูกถีบกระเด็นเปิดออก
สวีต๋าชะงักค้างทั้งตัว เก้าอี้ที่ยกขึ้นมาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
จางเจี้ยนเทาก้าวพรวดเข้ามาด้วยสายตาลุกเป็นไฟ กวาดตามองทั่วห้องก่อนจ้องเขม็งที่สวีต๋า "วางลง!"
โครม!
เก้าอี้หล่นลงพื้น
ความโกรธทั้งหมดของสวีต๋าพลันมลายหายไปในชั่วพริบตา
เขายืนตัวแข็งทื่อ จู่ๆ ก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง เหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วถูกลงโทษ
หวังหย่งชี้นิ้วใส่หน้าตัวเองแล้วร้องลั่น "ผู้บังคับกองร้อยครับ ผู้ช่วยผู้กองครับ หัวหน้าหมวดลงไม้ลงมือกับพวกผม ดูสิครับว่าพวกผมเป็นยังไงบ้าง เลือดกำเดาไหลเลยนะ!"
"หุบปาก!"
จางเจี้ยนเทาชำเลืองดูแผลหวังหย่ง แล้วหันไปสั่งหลินฮุย "พาเขาไปห้องพยาบาลก่อน เรื่องของพวกนาย เดี๋ยวฉันจัดการทีหลัง!"
"ครับ!"
หลินฮุยรีบวิ่งไปประคองหวังหย่งกับเอ้อหู่ ช่วยกันประคองเขาเดินออกไปนอกประตู
ตอนเดินผ่านสวีต๋า หลินฮุยลังเลนิดหน่อย ก่อนตัดสินใจเอ่ยปาก "ผู้บังคับกองร้อยครับ หัวของหัวหน้าหมวดเป็นฝีมือผมเอง เรื่องนี้..."
จางเจี้ยนเทาขึงตาใส่ "หุบปาก! เรื่องมันยังไงเดี๋ยวฉันสอบสวนเอง ปากดีนักนะ ไปให้พ้น!"
หลินฮุยได้แต่กล้ำกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ
เขามองสวีต๋าที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก จู่ๆ ในใจก็รู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ
เดิมทีเขาแค่อยากปล่อยไปตามอารมณ์ อยู่ไปสองปีแล้วค่อยกลับบ้าน
ไม่นึกเลยว่าความเห็นแก่ตัวของตัวเองจะทำให้เรื่องวุ่นวายขนาดนี้
บางที เขาไม่ควรให้ความหวังกับสวีต๋า แล้วก็มาทำลายมันทิ้งกับมือ
หลินฮุยพาหวังหย่งออกไปอย่างจนใจ
จางเจี้ยนเทาจ้องสวีต๋าเย็นเฉียบ ขณะที่ผู้ช่วยผู้กองหวังไห่โบกมือไล่พลทหารคนอื่นๆ "ออกไปให้หมด"
คนอื่นๆ เหมือนนักโทษได้รับการอภัยโทษ รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่มีใครอยากโดนลูกหลง
หวังไห่หันไปปิดประตู เดินมาที่สวีต๋าแล้วพูดอย่างเอือมระอา "สวีต๋า ดูแกตอนนี้สิ เป็นยังไงบ้าง? ฉันเคยบอกแกแล้ว อย่าเอาวิธีการของหน่วยรบมาใช้ในกองร้อยทหารใหม่"
"การฝึกทหารสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ต้องมีวิธี มีหลักการ ต้องเข้าถึงจิตใจพวกเขา"
"วิธีการแบบเดิมๆ พวกชอบลงไม้ลงมือน่ะ มันหมดยุคแล้ว"