ไม่นานนัก การสอบยุทธวิธีก็จบลง
หลินฮุยกับหวังหย่งทั้งสองคน ไม่ผิดไปจากที่คาดไว้ ผลสอบยังอยู่ระดับกลางค่อนไปทางต่ำ
ถึงจะพอดูได้ ผ่านหมดทุกวิชาก็เถอะ
แต่ถ้าเทียบกับตอนที่พวกเขาเก่งที่สุด ต่างกันราวฟ้ากับเหว
สวีต๋าโมโหจนปอดแทบระเบิด: "ไอ้เด็กเวรสองคนนี้ ตั้งใจแกล้งพ่อใช่ไหม? พวกแกนี่ดีจริง ให้แดดหน่อยก็เผด็จการเลย!"
"ได้! พ่อจะจำพวกแกไว้!"
หลินฮุยมองมาแต่ไกล แลบลิ้นปลิ้นตา: "หัวหน้าหมวดฉุนแตกแล้วล่ะ สงสัยอยากจะฆ่าพวกเราทิ้งให้ได้"
หวังหย่งแค่นเสียง: "สมควรละ ใครใช้ให้มันเคยแกล้ง ยุให้ฉันกับแกแข่งกันก่อนหน้านั่น ฉันนี่แทบไม่ได้อยู่อย่างสุขเลยซักวัน เกือบตายคารัง!"
"แค่พวกเราไม่ซ้ำเติมให้มันสอบตก ก็ถือว่ามีบุญคุณต่อมันมากแล้วโว้ย"
"แล้วต่อจากนี้เราจะเอายังไงดี?"
หลินฮุยยิ้มแหยๆ: "ก็อย่าให้มันเลยเถิดไปกว่านี้เลย ฉันก็แค่อยากเป็นปลาเค็มตีเนียนไปสองปี แล้วก็ปลดประจำการกลับบ้าน พวกนายอย่ามัวยุ่งกับฉันเลย สอบให้มันดีๆ เถอะ"
หวังหย่งกลอกตาใส่: "ใครมันจะไม่อยากเป็นปลาเค็มฟะ ฉันมาเป็นทหารนะ ไม่ได้มาทนทุกข์ทรมาน ถ้าโดนส่งไปหมู่ดีๆ ก็ต้องฝึกตากแดดตากลมทุกวันอีก ไม่อย่างนั้นคงได้เหนื่อยตายแน่"
"นายก็ไม่ต้องมาห้ามหรอก ยังไงซะนายเอาฉัน นายก็เอาฉัน ฉันก็แค่อยากตามนายไปเป็นปลาเค็มด้วยกัน!"
หลินฮุยยิ้มหน้าหมอง นี่มันยุคไหนแล้ว มีคนแย่งกันเป็นปลาเค็มด้วย?
ด้านข้าง เฉินเอ้อหู่วิ่งหน้าตั้งมาแบบหมาเห็นข้าว: "ข้าก็เอา ข้าก็อยาก!"
หลินฮุยขึงตาใส่: "แกมาวุ่นวายหาอะไร สอบให้ดีๆ ไป อย่ากลับไปทำขายหน้าให้พ่อแม่พี่น้องในหมู่บ้านของแก"
เฉินเอ้อหู่ทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้ง: "พี่ฮุย ข้าก็อยากสอบให้ดีนะ แต่...แต่ฝีมือข้าเป็นยังไงพี่ก็รู้ ต่อให้สอบดี ก็ไม่ได้คะแนนอยู่ดี"
"สู้ตามพวกพี่ไปด้วยเลยดีกว่า ยังได้มีเพื่อนเลย จริงไหมพี่หย่ง?"
หวังหย่งกลอกตาขาว: "ไอ้หางหมา นี่ทำไมถึงมีแกอยู่ทุกที่วะ!"
หลินฮุยมองดูสีหน้าเวทนาของเขาแล้วก็คิดในใจอย่างขื่นๆ
ไอ้หมอนี่สมองไม่ค่อยดีก็จริง แต่มันก็รู้ตัวดีอยู่บ้าง
ฝีมือเขาแค่นี้ ต่อให้สอบได้ดีก็ต้องไปหมู่ดีๆ ไม่ได้แน่ สู้อยู่ตามน้ำกับตัวเองต่อไปสบายใจกว่า
หลินฮุยถอนหายใจ: "เออๆ ตามมาเถอะ"