"ฮู้ว!"
หลินฮุยเป็นคนแรกลุกขึ้นจากพื้น ปัดมือปัดเท้า
เขามองคนอื่นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: "พวกนายนี่ช้าจริง เล่นเร็ว ๆ สิ เร็วสิถึงจะแมน!"
พวกทหารเก่าอยากกระอักเลือด: "ฉันก็อยากเร็วเหมือนกัน แต่เร็วไม่ไหว! คิดว่าทุกคนจะเหมือนนายรึไง ไอ้คนมือไวเป็นจรวด!"
หลินฮุยหัวเราะหึ ๆ: "นี่คือการแข่งความเร็วเลยนะ รีบเข้า!"
เห็นหลินฮุยเดินไปพักข้าง ๆ พวกทหารเก่าหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
ไอ้นี่มันโคตรสัตว์
พวกเขาทำได้แค่ครึ่งเดียว หมอนี่ปาไปห้าร้อยทีเรียบร้อย
ช่างเถอะ ๆ ไอ้หมอนี่ไม่ใช่คนปกติ จะไปแข่งกับมันทำไม?
ทหารเก่าเริ่มปรับลมหายใจ แล้วกลับมาวิดพื้นด้วยความเร็วปกติ
แค่ชนะคนอื่นให้ได้ก็พอ
โจวจงอี้เห็นทุกคนลดความเร็วลง คิ้วขมวดทันที: "ดูไอ้หลินฮุยสิ ห้าร้อยทีปุบปับเสร็จแล้ว พวกแกเป็นทหารเก่า ไม่อายบ้างรึไง?"
หลินฮุยยิ้มตาหยี: "ผู้กอง อย่าชมผมเลย ผมก็แค่พรสวรรค์เหนือคนนิดนึง... แบบว่าหนึ่งในร้อยล้าน"
โจวจงอี้ตาโต: "เห็นมั้ย มันยังถ่อมตัวขนาดนี้!"
พวกทหารเก่าแทบกระอักเลือด ไอ้นี่ยิ้มหล่อบาดใจ นี่มันถ่อมตัวตรงไหน?
"มองอีก!"
โจวจงอี้เสียงเย็น พวกทหารเก่ารีบหันหนี: "ทหารใหม่ยังทำได้เร็วกว่าพวกแก ถ้าเข้ารอบสิบอันดับแรกไม่ได้ มื้อต่อไปก็ไม่ต้องกินแล้ว กลับไปทบทวนตัวเองตัวเองซะ!"
หลินฮุยส่ายหัว: กลับไปทบทวนตัวเองก็ไม่มีประโยชน์ พวกนายไม่มีระบบ
พวกทหารเก่าเห็นทหารใหม่ข้าง ๆ เริ่มแซงขึ้นมา
แต่ละคนเริ่มมีไฟขึ้นมาทันที
สู้หลินฮุยไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่ถ้าแพ้ทหารใหม่ จะกินข้าวอะไร? กินขี้เลยดีกว่า!