ยามเย็น
โจวจงอี้ออกมาจากห้องทำงานผู้กอง เอามือไพล่หลังเดินยิ้มกริ่มออกมา "คืบหน้าไปหนึ่งวัน ไม่รู้ว่าหลินฮุยพาไอ้พวกนั้นไปฝึกเป็นไงมั่ง?"
ไม่นาน เขาก็มาถึงสนามฝึก
สนามฝึกอันกว้างใหญ่ นอกจากนกสองสามตัวแล้ว แม้แต่คนก็ไม่มีสักคน
โจวจงอี้งงเป็นไก่ตาแตก "คนไปไหนหมดวะ?"
เขามองนาฬิกา ตรงกับเวลาอาหารพอดี หรือจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร?
พอกระทั่งมาถึงโรงอาหารถึงได้รู้ว่า วันนี้ไม่ได้มีการทำครัวเลยแม้แต่น้อย
โจวจงอี้เริ่มใจไม่ดี รีบออกไปหาอยู่รอบหนึ่ง
แต่อย่าว่าแต่คนเลย ในค่ายทหารนี่แม้แต่เงาผีก็ไม่มีให้เห็น
"เชี่ย!" โจวจงอี้ตะลึงงัน "ในค่ายนี่แม่งไม่มีคนเลยสักคนได้ไง? ไอ้หลินฮุยเอ็งพาคนของข้าไปซุกไว้ไหนวะ?"
"ผู้กอง มาอยู่นี่ได้ไง?"
โจวจงอี้หันกลับไป ก็เห็นหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการกำลังยกกางเกงเดินออกมาจากห้องน้ำ
เขาพุ่งเข้าไป คว้ามือหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการทันที กำลังจะอ้าปากพูดก็ชะงัก "นี่แก ล้างมือยังวะ มือทำไมแฉะ ๆ?"
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการหน้าแก่แดงก่ำ รีบเช็ดมือกับตัว "โทษที ๆ..."
โจวจงอี้ถลึงตาใส่เขา แล้วก็เช็ดมือกับเสื้อผ้าตัวเอง "เฒ่าหลิว คนในกองพันเราไปไหนกันหมด ทำไมข้าหาไปรอบหนึ่งแล้ว แม้แต่เงาก็ไม่เห็น?"
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการอึ้งไป "พวกนั้นออกไปฝึกกันแล้วนี่ ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่เลยนะ"
โจวจงอี้นิ่งอึ้ง
ออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ทำไมไม่มีใครมาบอกเขาสักคำ?
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการถามด้วยความเป็นห่วง "ผู้กอง เหลือแค่เดือนเดียวเอง หลินฮุยไม่พาพวกเร่งมือฝึก แต่กลับวิ่งออกไปข้างนอก จะไม่ค่อยน่าไว้ใจไปหน่อยเหรอ?"
โจวจงอี้หัวเราะร่า ฟาดมือลงบนไหล่เขาทีนึง "วางใจเถอะ ถ้าหลินฮุยไม่น่าไว้ใจ ในกองพันเราก็หาใครที่น่าไว้ใจไม่ได้หรอก ตอนซ้อมรบก็เขานั่นแหละที่จัดการผู้บัญชาการใหญ่กองทัพฟ้า แล้วก็ยังถล่มกองบัญชาการพวกนั้นอีก"