หลินฮุยวิ่งพรวดพราดเข้ามา: "พวกนายทำบ้าอะไรกันน่ะ?"
"พี่ฮุย มากะทันหันเลย?"
เฉินเอ้อหู่จับหางลิงไว้ด้วยรอยยิ้มกริ่ม และเหวี่ยงเจ้าลิงน้อยเหมือนกังหัน
ลิงเห็นภาพตรงหน้าหมุนติ้ว กลัวจนร้องเจี๊ยกๆ
"วางลิงลงนะ!"
หลินฮุยเดินเข้ามาใกล้ ทำหน้าจริงจัง: "ฉันถามว่าเมื่อกี้ทำอะไรกัน?"
หวังหย่งยิ้มทะเล้น: "ก็เตรียมกินเนื้อลิงไงเล่า! พี่ฮุย สนใจแจมหน่อยไหม?"
คนอื่นๆ สั่งน้ำลายดังๆ แถมยังเร่งเร้า
"อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบๆ ย่างเถอะ!"
"ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"
"หุบปาก!" หลินฮุยคำรามลึกๆ ทุกคนเงียบกริบในพริบตา
"ใช้ให้ไปหาของกิน ไม่ได้ใช้ให้กินของแบบนี้ ไม่รู้เหรอว่าลิงเป็นสัตว์คุ้มครอง กินแล้วติดคุก!"
ทุกคนตกใจสุดขีดทันที
พวกเขาคิดว่าอะไรที่บินบนฟ้า วิ่งบนดิน ล้วนกินได้หมดซะอีก?
ไม่นึกเลยว่าเกือบจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในคุกแล้ว
"แล้วจะเอายังไงดีล่ะ?"
หลินฮุยมองพวกเขาอย่างดุเดือด: "ยังไงอะไรกัน ปล่อยเร็ว!"
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจอย่างเห็นได้ชัด
กว่าจะจับได้ ปล่อยไปก็เสียดายแย่
เฉินเอ้อหู่พูดด้วยท่าทีอนาถ: "พี่ฮุย อย่างนี้ไหม พวกเราแค่กินหางลิง ไม่ทำให้มันตายดีไหม?"
หลินฮุยจ้องเขาด้วยสายตาดุดัน: "คิดว่าไงล่ะ?"
เฉินเอ้อหู่จำใจเดินไป แล้วแก้เชือกให้ลิง
จากนั้นก็จับหางลิง หมุนสองรอบแล้วปาออกไปไกลๆ ทันที
"ไปไกลๆ เลย!"
ลิงตกกระแทกพื้น ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บ
หลังจากนั้นไม่นานก็ปีนขึ้นไปบนต้นไม้
หันกลับมามองพวกเขาอย่างเจ็บใจ แล้วหมุนตัววิ่งหนีไป
มองดูลิงค่อยๆ หายเข้าไปในป่า ทุกคนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก: "เนื้อที่สอยได้หลุดมือไปแล้ว..."
หลินฮุยส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา: "ขอย้ำอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย สัตว์คุ้มครองกินไม่ได้ ถ้าพวกนายหิวจนทนไม่ไหวจริงๆ ก็ไปหาหนอนกิน หรือแม้แต่จับงูก็ต้องเป็นงูธรรมดา ตัวที่มีสีสันฉูดฉาดแบบนั้น ห้ามแตะต้องเด็ดขาด"
"ไม่พิษก็สัตว์คุ้มครองทั้งนั้นแหละ"
ทุกคนรู้สึกจนใจอย่างยิ่ง
กว่าจะรู้วิธีหาของกินในป่าได้
ผลลัพธ์คือสิ่งนี้ก็แตะต้องไม่ได้ สิ่งนั้นก็กินไม่ได้
ช่างโครตอัดอั้นตันใจ
หวังหย่งถอนหายใจ: "เออ เอาเถอะๆ พวกเรากินผลไม้กันดีกว่า"