ตอนนี้เจียงหลีกำลังเดินเข้าอาคารตระกูลลู่ด้วยท่าทางราวกับหลิวเหล่าหล่าวเข้าชมสวนต้ากวน
เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์อยู่ทางขวามือเมื่อเข้าประตูมา
เธอเดินเข้าไปหา
“สวัสดีค่ะ”
พนักงานประชาสัมพันธ์คนหนึ่งเห็นกล่องข้าวในอ้อมแขนของเธอก็ยืดตัวตรงทันที รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า
“สวัสดีค่ะ มาส่งอาหารให้ท่านประธานลู่ใช่ไหมคะ?”
เจียงหลีพยักหน้า
“ท่านประธานลู่แจ้งไว้แล้วค่ะ”
พนักงานผายมือไปทางซ้ายเล็กน้อย พลางชี้ไปยังสุดทางเดิน
“ขึ้นลิฟต์เฉพาะทางฝั่งนั้นได้เลยค่ะ ตรงไปชั้นบนสุด”
เจียงหลีกล่าวขอบคุณ ก่อนเดินไปยังลิฟต์ตามทิศทางที่พนักงานชี้
เธอเพิ่งไปถึง ลิฟต์ก็เปิดออกพอดี
ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไป ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน
ไหล่ของทั้งคู่เฉียดชนกันตอนเดินสวน
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ”
เจียงหลีรีบเงยหน้าขอโทษ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
อีกฝ่ายก็มองเธออยู่เช่นกัน
หญิงคนนั้นสวมเสื้อโค้ตกันลมสีเบจ ปล่อยผมสยาย และถือกระเป๋าผ้าใบหนึ่งไว้ในมือ
เธอมองเจียงหลีอยู่สองวินาที ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“อ้าว เธอไม่ใช่สาวใช้ตัวน้อยที่บ้านตระกูลลู่วันนั้นเหรอ?”
“เอ๊ะ?”
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น คราวนี้ถึงได้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นนางเอกนี่เอง
“คุณซู…คุณซูโหยว?”
“คุณจำฉันได้ยังไงคะ?”
ซูโหยวชะงักไปครู่หนึ่ง
คำถามนี้เธอเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร
วันนั้นเธอนั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านตระกูลลู่กว่าหนึ่งชั่วโมง มีคนเดินผ่านไปมาหลายคน ทั้งคนยกชา ส่งน้ำ และเก็บจาน เธอจำใครไม่ได้สักคน