“...?”
เจียงหลีไม่ได้รับตะเกียบมา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยขณะมองเขา
ลู่เหยียนโจวไม่พูดอะไร เพียงยื่นตะเกียบเข้ามาใกล้อีกนิด “ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก”
คราวนี้เจียงหลีถึงเข้าใจความหมายของพระเอก รีบโบกมือปฏิเสธ “คุณชายกินก่อนเถอะค่ะ ฉันจะรับไว้ได้ยังไง ฉันแค่มาส่งอาหาร...”
ลู่เหยียนโจวไม่ได้ชักมือกลับ
เขามองเจียงหลีอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีจะรับ ก็วางตะเกียบลงอย่างจนใจ หยิบชามของตัวเองขึ้นมา แล้วคีบอาหารจากแต่ละจานมาอย่างละนิด
เขาถือชามลุกขึ้น เดินไปทางโต๊ะทำงานพลางพูดไปด้วย
“ฝั่งฉันยังมีงานค้างอยู่ ต้องกินไปอ่านเอกสารไป เธอกินตรงนี้ได้เลย”
เจียงหลีนั่งอยู่บนโซฟา มองเขากลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน วางชามไว้ตรงมุมโต๊ะ มือข้างหนึ่งถือ ตะเกียบ ส่วนอีกข้างพลิกเอกสาร
ดูท่าจะยุ่งจริง ๆ...
เธอหันกลับมามองอาหารเต็มโต๊ะตรงหน้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าท้องร้องดังขึ้นกว่าเดิม
พระเอกพูดขนาดนี้แล้ว จะเกรงใจอะไรอีกล่ะ
ลงมือกิน!
เธอหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมาด้วยแววตาแน่วแน่ ทว่ากลับกินทีละคำอย่างเงียบเชียบและเบามือ แก้มป่องตุ่ย เคี้ยวอย่างตั้งอกตั้งใจ
อันนี้อร่อย!
อันนั้นก็อร่อย!
เธอก้มหน้าก้มตากินข้าว คำแล้วคำเล่า ทั้งรีบทั้งเงียบ แววตาเป็นประกาย
อีกฟากของห้องทำงาน อาหารในชามของลู่เหยียนโจวหมดไปนานแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารอย่างแนบเนียน สายตาทอดข้ามห้องทำงานไปยังเจียงหลีที่กำลังกินข้าว