เซี่ยจิ้นลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานมานั่งทิ้งตัวลงไป ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์
“ยาลดอาการแพ้เอง คุณจะรีบไปทำไม?” เขาเอียงคอมองลู่เหยียนโจว “ผลตรวจเลือดที่เจาะไปคราวก่อนเพิ่งออกมา”
มือที่กำลังพลิกเอกสารของลู่เหยียนโจวชะงักไปครู่หนึ่ง
เซี่ยจิ้นล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อโค้ต แตะหน้าจอสองสามครั้ง ก่อนหมุนหน้าจอไปทางอีกฝ่าย
“ในซีรัมของซูโหยวมีสารยับยั้งภูมิคุ้มกันชนิดพิเศษอยู่ ความเข้มข้นไม่สูง แต่มีอยู่จริง ตามทฤษฎีแล้ว ถ้าสกัดสารตัวนี้ออกมาทำเป็นยาฉีดหรือยากินได้ อาการแพ้ของคุณก็จะลดลงจนแทบไม่มีผล”
ลู่เหยียนโจวจ้องข้อมูลบนหน้าจออยู่หลายวินาที
“นานแค่ไหน?”
“หมายถึงนานแค่ไหน?” เซี่ยจิ้นเก็บโทรศัพท์กลับ “วิจัย? ทดลองทางคลินิก? วางขาย? เพื่อน นี่มันยานะ ไม่ใช่ยาแก้หวัด เร็วสุดก็สามปี ช้าสุดก็ห้าปี แถมต้องเป็นกรณีที่ทุกอย่างราบรื่นด้วย”
ลู่เหยียนโจวไม่ตอบ
เซี่ยจิ้นเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ มองลู่เหยียนโจว
เขารู้จักผู้ชายคนนี้มานานกว่ายี่สิบปี ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายใส่ใจกับเรื่องอะไรเลย เขานึกว่าชีวิตนี้ของลู่เหยียนโจวคงเป็นแบบนี้ไปตลอด เย็นชา ห่างเหินกับทุกคน
แต่ภาพเมื่อครู่นี้เขาเห็นชัดเต็มตาตอนผลักประตูเข้ามา ต่อให้ลู่เหยียนโจวไม่ได้ป่วย แค่ระยะห่างระหว่างคนธรรมดาสองคนก็ยังชวนให้คิดไปไกลอยู่ดี
“ผู้หญิงคนนั้นเมื่อกี้...” เซี่ยจิ้นเอ่ยขึ้น “เป็นใคร?”