เจียงหลีลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง
ยามค่ำคืนมืดสนิท มีแสงสลัวจากโคมไฟทางเดินลอดเข้ามาตามช่องประตู แสงนั้นทอดยาวจากหน้าประตูเข้ามา ตกกระทบบนพื้น ตรงปลายเตียง และท่อนแขนที่โผล่พ้นผ้าห่มของเธอออกมา
เธอหรี่ตา พยายามมองคนตรงหน้าประตูให้ชัด แต่เพราะยืนย้อนแสง จึงเห็นเพียงเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างประตู ไม่ได้เข้ามาและไม่ส่งเสียง
เธอนึกว่าป้าหลิวกลับมาแล้ว จึงไม่ได้เอะใจอะไร งัวเงียอยู่ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น จนลืมไปสนิทว่าบ่ายวันนี้พี่โจวเพิ่งบอกว่าป้าหลิวลาออกไปแล้ว
เจียงหลีนอนอยู่ในความมืด จ้องเพดาน คิดอะไรเพลิน ๆ จนเปลือกตาหนักอึ้งอีกครั้ง เธอพลิกตัวแล้วหลับต่อ
เธอไม่รู้เลยว่าเงาร่างนอกประตูยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน
ลู่เหยียนโจวยืนอยู่หน้าประตู มือวางบนลูกบิด คืนนี้เขานอนไม่หลับ พอล้มตัวลงนอน ภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานตอนกลางวันก็วนเวียนอยู่ในหัว เธอเอนพิงพนักโซฟา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นรดริมฝีปากล่าง
มือของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าเธอเพียงหนึ่งชุ่น แต่เพราะเซี่ยจิ้นบุกเข้ามา เขาจึงชักมือกลับไปในตอนนั้น
ทว่าพอล้มตัวลงนอน ระยะห่างเพียงหนึ่งชุ่นกลับกลายเป็นสิ่งทรมานใจ เขาพลิกไปพลิกมา ภาพนั้นปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว เขาชักมือกลับ แล้วยื่นออกไป ก่อนจะชักกลับมาอีกครั้ง
เขาจินตนาการว่าปลายนิ้วของตัวเองสัมผัสแก้มเธอ