“เข้าใจผิด เข้าใจผิดกันแน่ ๆ”
จากลำโพงมีเสียงของหมิงเหลยดังออกมา
ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังมีสีหน้าเหวอ
ผู้เล่นที่ตามมาก็เช่นกัน
“? ไอ้หมอนี่จู่ๆ ก็กลัวไปแล้ว?”
“พวกนายดูสิ ของที่ขึ้นมาบนหลังคารถพี่ใหญ่นั่นคืออะไร?”
ทันใดนั้น ก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ
ของที่ผุดขึ้นมาบนหลังคารถต้าอวิ้นของหยางเฉานั้นช่างเด่นชัดเกินไป
“ปล่อยจรวด?!”
มีผู้เล่นจำได้ว่าของบนหลังคารถของหยางเฉาคืออะไร
“ให้ตายเถอะ นี่แหละที่ทำให้ไอ้หมอนี่กลัว เครื่องยิงจรวดจะเทียบกับปล่อยจรวดได้ยังไง!”
“สุดยอด! พี่ใหญ่มีปล่อยจรวดด้วย! นี่ยังเป็นรถต้าอวิ้นอยู่หรือเปล่า? นี่มันรถยิงจรวดชัดๆ!”
“ทำไมช่องว่างระหว่างคนกับคนมันใหญ่ขนาดนี้ คนอื่นเขามีปล่อยจรวดกันแล้ว ฉันยังต้องเดือดร้อนหาน้ำมันมื้อต่อไปเลย!”
“เทียบไม่ได้!”
หยางเฉามองหมิงเหลยที่ยอมอ่อนข้อ แล้วก็หัวเราะเย็นชา “เข้าใจผิด?”
เขาไม่ได้รู้ว่ามันเป็นความเข้าใจผิด แต่รู้ว่ามันกลัว
“ตอนนี้ พารถของนายออกไปจากถนนสายนี้”
หยางเฉาหมุนกระจกลง แล้วหยิบลำโพงออกมาพูด
หมิงเหลยสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ให้เขาจากไปก็ไม่ยอมแพ้ แต่ถ้าไม่ไป หมิงเหลยก็รู้ดีว่าเขาสู้หยางเฉาไม่ได้ จรวดที่เขามี อีกฝ่ายก็มี