"ครับ!"
[กำลังเติมกระสุนให้กับ 'จรวดลูกดอกแขนเสื้อ' เติมสำเร็จ]
บนหลังคารถ จรวดลูกดอกแขนเสื้อที่นิ่งอยู่เดิม ปล่องยิงจรวดที่ว่างเปล่า บัดนี้จรวดทีละลูกพุ่งโผล่ออกมา ปลายจรวดสีแดงเด่นชัดเจน
"เสี่ยวหยู่ ดูหน้าจอควบคุมสิ เติมกระสุนสำเร็จหรือยัง?"
หยางเฉาหน้าตื่นเต้นพูด ขีปนาวุธนะ!
แม้ขีปนาวุธลูกนี้จะเล็ก แต่มันก็เป็นขีปนาวุธ! สามารถเจาะเกราะบางของรถถังหลักรุ่น 99เอ ได้!
รถถังยังเจาะทะลุได้ แล้วยานพาหนะอื่นๆ จะพูดไปทำไม
หลิวเสี่ยวหยู่รีบเปิดแผงควบคุมขีปนาวุธ
"ได้แล้ว! ปล่อยจรวดทั้งหกช่องเติมเต็มหมด!"
หลิวเสี่ยวหยู่ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เธอเพิ่งเคยควบคุมขีปนาวุธเป็นครั้งแรก!
"พี่ใหญ่ เมื่อไหร่จะได้ลองยิงสักที!"
หลิวเสี่ยวหยู่อดพูดออกมาไม่ได้
"รอตอนสู้กับไทแรนต์ละกัน"
หยางเฉาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูด
ตอนนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตประหลาดอะไรให้เขาต้องใช้ขีปนาวุธ ต่อให้เป็นคนก็ไม่ต้องพูดถึง โดยพื้นฐานแล้วใช้ไม่ถึง "แต่ต่อให้เป็นไทแรนต์ก็ไม่แน่ว่าจะต้องใช้ แม้จะเติมขีปนาวุธไปแล้ว แต่ของที่มีอยู่ก็ไม่มาก"
โมดูลเติมกระสุน คิดเต็มที่แล้วก็ให้กระสุนกับหยางเฉาแค่สี่หน่วย นั่นก็คือจรวดลูกดอกแขนเสื้อจำนวนยี่สิบสี่ลูก
"โอ๋"
"ไปเถอะ ลงจากรถ เก็บกวาดของที่ได้มาแล้ว"
หยางเฉาพูด สายตามีแววเร่าร้อนจ้องมองร้านขายปืนที่อยู่ตรงข้าม ร้านขายปืนของอเมริกา ถึงจะบอกว่าไม่ขายอาวุธหนัก แต่ปืนร้อนชนิดอื่นก็มีไม่น้อย
เช่นปืนพก ปืนไรเฟิล ในปืนไรเฟิลก็ยังมีปืนสไนเปอร์ขนาด .50 ที่ใช้ต่อต้านยุทโธปกรณ์ นี่คือสิ่งที่หยางเฉาอยากได้มากที่สุด ความสามารถในการยิงสังหารระยะไกลแบบแม่นยำ จัดการกับสิ่งมีชีวิตประหลาดระดับสูงได้ผลมาก