เสิ่นจือยอมรับว่าตัวเองแค่มีชีวิตเพิ่มมาอีกไม่กี่ปี นิสัยเดิมก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ไม่รู้ว่าทายาทหนุ่มคนนี้กินอะไรถึงโตมา ร่างกายแข็งแรงจริง ๆ แถมยังเอาใจใส่บริการเป็นเลิศ ปรนนิบัติเธอราวกับเป็นราชินี
ค่ำคืนนี้ช่างเร่าร้อนจนสุดเหวี่ยง
ถ้าไม่ใช่เพราะพอผู้ชายคนนี้ฟื้นความทรงจำ สิ่งแรกที่เขาทำคือไล่เธอออกจากเซี่ยงไฮ้ ส่งไปทิ้งไว้ชนบทให้เอาชีวิตรอดตามยถากรรม เธอก็คงตัดใจไล่ผู้เช่าดี ๆ แบบนี้ออกไปไม่ลงจริง ๆ
เฮ้อ ไม่คิดแล้ว รีบขีดเส้นแบ่งกับคนแบบนี้เสียแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า พวกเธอไม่ใช่คนจากโลกเดียวกัน
พอลืมตาขึ้นมา ข้างกายก็ว่างเปล่าแล้ว ผ้าปูที่นอนถูกดึงให้เรียบ บนโต๊ะอาหารแบบง่าย ๆ ข้างเตียงมีนมถั่วเหลืองร้อน ๆ วางอยู่หนึ่งแก้ว พร้อมซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกที่ใส่ถุงพลาสติกไว้ ข้าง ๆ มีธนบัตรใบละ 100 หยวนวางทับอยู่ปึกหนึ่ง
เสิ่นเหย่ไปแล้ว กลางวันเขาวิ่งส่งอาหาร กลางคืนทำหน้าที่เฝ้าสถานบันเทิง ทำงานต่อเนื่องวันละ 15 ชั่วโมง เงินที่หามาได้เข้ากระเป๋าตัวเองทั้งหมด แต่เธอกลับยังไม่พอใจ บ่นว่าเขาหาเงินได้น้อย
เสิ่นจือส่ายหน้า หลังล้างหน้าแปรงฟันไปพลางกินอาหารเช้าไปพลาง เธอก็เปิดแล็ปท็อปมือสองที่ขอบจอร้าวเครื่องนั้น
เธอจบจากวิทยาลัยเอกชนชื่อเสียงไม่ดี หลังเรียนจบได้ไม่นานก็เก็บเสิ่นเหย่มาเลี้ยง แทบไม่เคยทำงานประจำ ทั้งยังไม่มีประสบการณ์ฝึกงานอะไรที่พอจะยกมาอวดได้ หากอยากหาเงินให้ทันใจ ก็มีทางเดียวเท่านั้น
งานขาย
เสิ่นจือรีบแก้ประวัติสมัครงาน ตั้งเป้าไปที่นายหน้าอสังหาริมทรัพย์กับพนักงานขายสินค้าหรู สองสายงานนี้เงินเดือนพื้นฐานต่ำ แต่ค่าคอมมิชชันสูง ขอแค่พูดจาหวานหูและพูดเก่ง ก็หาเงินได้เร็วอยู่
เธอลองคำนวณดู ตลอด 9 เดือนที่ผ่านมา เธอใช้เงินของเสิ่นเหย่ไป 300,000 หยวน ทั้งหมดเอาไปซื้อสินค้าหรูและอุดรูรั่วให้เซียวเช่อ เธอต้องรีบใช้เงินคืนให้เขา แล้วให้เขาย้ายออกไปเสียที จะได้ยุติความสัมพันธ์เจ้าของบ้านกับผู้เช่าที่ไม่ถูกต้องของพวกเธอ
หลังส่งประวัติสมัครงานออกไปกว่า 20 ฉบับ เสิ่นจือก็ปิดแล็ปท็อป
เธอเหลือบดูเวลาบนโทรศัพท์ ตอนนี้สิบโมงครึ่ง
เสิ่นจือเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนส์ มัดผมเป็นหางม้าสูงเรียบร้อย แล้วคว้ากระเป๋าผ้าออกจากบ้าน
เที่ยงวัน ที่ร้านกาแฟสตาร์บัคส์ชั้นหนึ่งของกั๋วเม่า
เสิ่นจือนั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ตรงหน้ามีน้ำเปล่าฟรีหนึ่งแก้ว
“จือจือ”
เสียงผู้ชายทุ้มนุ่มดังขึ้น เซียวเช่อเลื่อนเก้าอี้มานั่งตรงข้าม เขาสวมสูทลำลองเนื้อผ้าประณีต นาฬิกาโรเล็กซ์รุ่นแบล็กซับมารีเนอร์ที่ข้อมือเผยให้เห็นอย่างแนบเนียน ผมเผ้าจัดทรงเรียบร้อยไร้ที่ติ บนใบหน้าประดับรอยยิ้มแสนรักอันเป็นเอกลักษณ์
“รอนานหรือเปล่า? เมื่อกี้รถติดนิดหน่อย รถปอร์เช่คาเยนน์ของผมเอาไปเข้าศูนย์ เลยต้องนั่งแท็กซี่มา” เซียวเช่อกวักมือเรียกพนักงาน แล้วสั่งอเมริกาโนหนึ่งแก้ว
เสิ่นจือมองท่าทางของเขาแล้วรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
ชาติก่อนเธอถูกเปลือกนอกกับภูมิหลังที่เขากุขึ้นมาหลอกจนหัวหมุน รถคาเยนน์เป็นรถเช่า สูทก็ของเลียนแบบเกรดสูง แม้แต่รูปงานเลี้ยงหรูในหน้าโซเชียลของเขา ก็เป็นรูปที่เสียเงินเข้ากลุ่มแล้วหารกันถ่ายกับคนอื่น
“เอาเงินมาหรือยัง?” เซียวเช่อโน้มตัวมาข้างหน้า ลดเสียงลง น้ำเสียงเจือความร้อนรนอยู่หลายส่วน “ทางกองทุนส่วนบุคคลจะปิดรับคำสั่งตอนบ่ายแล้ว ถ้าพลาดรอบนี้ไป ผลตอบแทนจะหายไปอย่างน้อยแสนกว่าหยวน”
เสิ่นจือยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ไม่ตอบอะไร
“จือจือ?” เซียวเช่อขมวดคิ้ว สังเกตเห็นว่าวันนี้ท่าทีของเสิ่นจือดูเย็นชาไปหน่อย ปกติแค่เขาเอ่ยปาก เธอก็ยื่นหลักฐานการโอนเงินให้แล้ว
“เซียวเช่อ เราเลิกกันเถอะ” เสิ่นจือวางแก้วน้ำลง น้ำเสียงสงบนิ่ง
เซียวเช่อชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว “จือจือ อย่ามางอแงสิ หรือเพราะช่วงนี้ผมยุ่งเกินไปจนไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนคุณ? รอให้โปรเจกต์นี้เสร็จ ผมจะพาคุณไปซานย่าพักผ่อนดีไหม? โอนเงินให้ผมก่อน เรื่องสำคัญกว่านะ”
“คุณไม่มีโปรเจกต์กองทุนส่วนบุคคล แล้วก็ไม่มีรถคาเยนน์” เสิ่นจือสบตาเขา พูดรัวเร็ว “สูทของคุณซื้อจากตลาดกลางคืนในชุมชนเมือง ราคาถูก ป้ายยังตัดไม่เรียบร้อยเลยด้วยซ้ำ พวกเศรษฐีรุ่นสองในหน้าโซเชียลของคุณก็แค่กลุ่มคนตกงานที่หารเงินกันทำตัวเป็นคนรวยเหมือนคุณ”
สีหน้าของเซียวเช่อเปลี่ยนฉับพลัน แววตาลนลานขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็ฝืนทำใจเย็น “เสิ่นจือ คุณบ้าไปแล้วหรือไง? พูดเหลวไหลอะไรของคุณ?”
“เงิน 30,000 หยวนที่ฉันให้คุณเมื่อวันก่อน คุณเอาไปใช้หนี้เงินกู้ออนไลน์” เสิ่นจือไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หายใจ แล้วพูดต่อ “ส่วน 20,000 หยวนที่คุณขอวันนี้ ก็เพราะรถปอร์เช่าที่คุณเช่ามาโดนเฉี่ยว บริษัทให้เช่ารถกำลังบังคับให้คุณจ่ายค่าเสียหาย ฉันพูดถูกไหม?”
“คุณตามสืบผมหรือไง?!” เซียวเช่อลุกพรวด การเคลื่อนไหวรุนแรงจนปัดแก้วน้ำบนโต๊ะคว่ำ น้ำหกเต็มโต๊ะ
ลูกค้ารอบข้างต่างพากันหันมามอง
เซียวเช่อรู้สึกเสียหน้า จึงกดเสียงคำราม “เสิ่นจือ คุณเก่งขึ้นแล้วใช่ไหม? คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ผู้หญิงจน ๆ ที่จบแค่วิทยาลัยเอกชน ถ้าหน้าตาคุณไม่พอดูได้ คิดว่าผมจะชายตามองหรือไง?”
เสิ่นจือไม่เพียงไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมา เธอลุกขึ้นยืน เอื้อมข้ามโต๊ะไปคว้าข้อมือซ้ายของเซียวเช่อไว้
“คุณจะทำอะไร!” เซียวเช่อดิ้นสุดแรง
แต่เมื่อคืนเขาเล่นเกมโต้รุ่ง ร่างกายจึงอ่อนแอมาก จนชั่วขณะหนึ่งกลับสะบัดมือเธอไม่หลุด
เสิ่นจือปลดสายนาฬิกาบนข้อมือเขาอย่างคล่องแคล่ว
“วางนาฬิกาลง!” เซียวเช่อร้อนใจ เอื้อมมือมาแย่ง นาฬิกาโรเล็กซ์เรือนนี้เป็นของแท้มีค่าเพียงชิ้นเดียวบนตัวเขา เป็นทุนที่ใช้สร้างภาพลักษณ์และหลอกล่อผู้หญิงรวย
“ตอนซื้อนาฬิกาเรือนนี้ราคา 80,000 หยวน ฉันออกให้ 50,000” เสิ่นจือกำมือนาฬิกาไว้ในฝ่ามือ ถอยหลังหนึ่งก้าวหลบมือเขา “รวมกับ 30,000 ที่คุณเอาไปเมื่อวันก่อนก็ครบ 80,000 พอดี นาฬิกาเรือนนี้เป็นของฉัน ส่วนเงินที่เหลือก็ถือว่าให้หมากินไปแล้วกัน”
“กล้าเอาไปก็ลองดู!” เซียวเช่อเผยแววตาดุร้าย อ้อมโต๊ะเข้ามาหมายจะลงมือ
เสิ่นจือไม่ถอยแม้แต่น้อย เธอหยิบอเมริกาโนเย็นที่เซียวเช่อเพิ่งสั่งขึ้นมา แล้วสาดใส่หน้าเขาทันที
ของเหลวสีน้ำตาลไหลลงมาตามผมที่เซียวเช่อจัดแต่งอย่างประณีต หยดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูน่าเวทนาอย่างที่สุด
“ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าว ฉันจะพิมพ์แชตที่คุณหารเงินกันแกล้งทำเป็นเศรษฐีรุ่นสองและหลอกเอาเงินผู้หญิง ไปแปะให้ทั่วบอร์ดประกาศในหมู่บ้านที่บ้านเกิดคุณ” เสิ่นจือมองเขาอย่างเย็นชา “แล้วก็ส่งให้พวกสาวสวยรวยที่คุณกำลังจีบอยู่ในกลุ่มดูด้วย มาดูกันว่าหลังจากนี้ใครยังอยู่ในวงการนี้ได้อีก”
เซียวเช่อยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาปาดกาแฟบนใบหน้า กัดฟันกรอด แต่ไม่กล้าเข้ามาใกล้ เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน ถ้าความลับถูกเปิดโปง เขาก็จบเห่แน่
“ไสหัวไป” เสิ่นจือเอ่ยคำเดียว
“คอยดูเถอะ ผมจะทำให้คุณเสียใจ!” เซียวเช่อจ้องนาฬิกาในมือเธออย่างอาฆาต ก่อนหันหลังเดินหนีอย่างหมดสภาพ ผลักประตูร้านกาแฟออกแล้ววิ่งจากไป
เสิ่นจือไม่เก็บคำขู่ของคนไร้ประโยชน์อย่างเขามาใส่ใจ เธอเก็บนาฬิกาใส่ช่องในสุดของกระเป๋าผ้า แล้วออกไปโรงรับจำนำ
นาฬิกาเรือนนี้ราคาตกไม่มาก แม้ไม่มีใบเสร็จก็ยังขายได้ 45,000 หยวน เธอโอนเงิน 30,000 หยวนให้เสิ่นเหย่ทันที รู้สึกพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำมาก
เธอยังส่งข้อความในวีแชตไปอธิบายให้เสิ่นเหย่ฟังด้วย
เสิ่นเหย่นั่งแทะหมั่นโถวอยู่ข้างรถไฟฟ้าสองล้อริมถนน มองการจราจรที่ขวักไขว่ตรงหน้า ในใจยังคิดคำนวณว่าจะไปทวงหนี้อย่างไร งานส่งอาหารได้เงินช้าเกินไป ถ้าเลี้ยงเจ้าหนี้สาวที่บ้านให้ดีไม่ได้ เธอก็คงด่าเขาว่าไร้ประโยชน์อีก
กำลังคิดอยู่ก็เห็นข้อความใหม่เด้งขึ้นมา
“เงินก้อนนี้คืนให้คุณก่อน ส่วนเงินที่เคยใช้ไป ฉันจะค่อย ๆ คืนให้เหมือนกัน”
รูม่านตาของเขาหดวูบ หมายความว่ายังไง? เธอไปเอาเงินมาจากไหน? ถ้าไม่ให้เขาเลี้ยง แล้วจะให้ใครเลี้ยงเธอ?!