บ้านเก่าซอมซ่อในชุมชนแออัดกลางเมือง
เสิ่นจือขูดวอลเปเปอร์เก่าที่เหลืองซีดออกไปชั้นหนึ่ง แล้วติดวอลเปเปอร์สีขาวล้วนราคาถูกที่ซื้อมาจากร้านวัสดุก่อสร้าง คราบน้ำมันหนาเตอะบนเครื่องดูดควันก็ถูกเธอขัดออกจนสะอาดเอี่ยม
เธอยกหม้อไปวางบนโต๊ะพับเก่า ๆ ในหม้อตุ๋นซี่โครงหมูกับหัวไชเท้า ข้างกันมีไข่ผัดมะเขือเทศหนึ่งจาน
ค่าครองชีพในเซี่ยงไฮ้สูงมาก ถ้าอยากประหยัดก็ต้องทำอาหารกินเอง
เสิ่นจืออยู่กับแม่มาตั้งแต่เด็ก จึงทำอาหารเป็นอยู่แล้ว หลังแม่เสีย เธอก็คลุกคลีกับเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนวิทยาลัย เริ่มเข้าออกผับและเรียนรู้การใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ชีวิตค่อย ๆ กลายเป็นคนวัตถุนิยมและหลงใหลในความหรูหรา ใช้เงินเก็บที่แม่ทิ้งไว้จนหมด เหลือเพียงห้องเก่าโทรม ๆ ขนาด 30 ตารางเมตรในชุมชนแออัดกลางเมืองแห่งนี้
เมื่อก่อนเธอเอาแต่คิดว่าที่นี่ซอมซ่อ อยากย้ายออกไปจากที่นี่อยู่เสมอ แต่เมื่อได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง เธอถึงเพิ่งรู้ว่าการมีบ้านเล็ก ๆ ให้กลับมาได้ทุกเมื่อเป็นเรื่องที่อบอุ่นและมีความสุขเพียงใด
เมื่อก่อนเธอรังเกียจหนูในบ้าน รังเกียจกลิ่นเหงื่อเปรี้ยวที่ติดตัวเสิ่นเหย่ไม่จาง ไม่เคยเข้าครัว แถมสั่งอาหารญี่ปุ่นเดลิเวอรีทีไรก็ต้องเริ่มต้นที่ 200 หยวน
ตอนนี้เธอแค่อยากใช้ชีวิตให้เป็นเรื่องเป็นราวสักที
กลอนประตูส่งเสียงกริ๊ก
เสิ่นเหย่ผลักประตูเข้ามา
เขาสวมชุดส่งอาหารสีเหลืองสด รูดซิปลงมาถึงอก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ส่วนสูง 188 เซนติเมตรของเขาทำให้กรอบประตูแคบ ๆ ดูเต็มไปถนัดตา ผิวของเขาสีน้ำตาลคล้ำหยาบกร้าน เส้นเลือดบนแขนปูดนูน มือกำโทรศัพท์เก่าที่มุมหน้าจอแตกแน่น
เขาไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า ก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องพร้อมไอร้อนระอุจากอากาศข้างนอกที่ร้อนถึง 38 องศา
เสิ่นจือถอดผ้ากันเปื้อน หันไปมองเขา “วันนี้กลับมาเร็วจัง?”
เสิ่นเหย่ไม่ตอบ เขาจ้องตาเธอเขม็ง ก่อนโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะพับ เสียงดังตุบ
หน้าจอสว่างค้างอยู่ที่หน้าแจ้งรับเงินโอนสามหมื่นหยวนในแอปเวยซิ่น
“เงินนี่มาจากไหน?” เสียงของเสิ่นเหย่ทุ้มต่ำ หยาบกระด้างราวกับผ่านกระดาษทรายขัดมา
เสิ่นจือดึงเก้าอี้พลาสติกออกมานั่ง “ทวงคืนมาได้”
“ทวงคืนมาได้?” เสิ่นเหย่กระตุกมุมปาก แค่นหัวเราะเย็นชา “เซียวเช่อไอ้หนุ่มหน้าขาวนั่นจะให้เงินเธอได้หรือไง? เธอไปเกาะผู้ชายรวย ๆ คนไหนมาอีกล่ะ?”
เสิ่นจือขมวดคิ้ว มองดวงตาแดงก่ำของเขา
พูดให้ชัดไปเลยก็ดี
“ฉันแย่งนาฬิกาโรเล็กซ์ของเซียวเช่อมา แล้วเอาไปขายที่โรงรับจำนำได้เงินสี่หมื่นห้าพัน” เสิ่นจือพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คืนให้คุณสามหมื่น ที่เหลืออีกหมื่นห้าเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายเดือนนี้ ต่อไปฉันจะไปหางานทำ หาเงินเอง ส่วนเงินสามแสนที่เคยใช้ของคุณ ฉันจะทยอยคืนให้ทีละบาท”
ร่างสูงใหญ่ของเสิ่นเหย่แข็งค้างอยู่กับที่
“ชีวิตกูยังเป็นของเธอเลย จะคืนเงินให้กู? งั้นจะให้กูคืนชีวิตให้เธอด้วยไหม?” เขาพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดทำรายการ
เสิ่นจือก้มลงเห็นข้อความแจ้งเงินเข้า ห้าหมื่นหยวน ไม่เพียงคืนเงินสามหมื่นกลับมา แต่ยังเพิ่มให้อีกสองหมื่น?
เมื่อวานเธอเพิ่งเอาเงินของเขาไปจนหมดไม่ใช่หรือไง? แล้วเขาไปเอาเงินมาจากไหน?
“สองหมื่นนี่เบิกล่วงหน้าจากพี่ฮุย ต่อไปกูจะไม่วิ่งส่งอาหารแล้ว จะไปช่วยพี่ฮุยทำงานให้มากขึ้น เลี้ยงเธอไหวแน่” เสิ่นเหย่พูดเสียงเย็นชา
ยิ่งเห็นท่าทีแน่วแน่ของเขา เสิ่นจือก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหลุมศพของตัวเองกำลังสูงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงอย่างไรคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ก็ไม่ใช่เธอ นาฬิกาที่ผู้หญิงคนนั้นให้เธอ เธอเอาไปขายได้หนึ่งแสนหยวน เอาเงินไปรักษาเสิ่นเหย่แล้วเหลือสามหมื่น แต่เธอกลับเอาไปซื้อของแบรนด์เนมจนหมด
หลังเสิ่นเหย่รู้ความจริง สายตาที่มองเธอก็เหมือนกำลังมองแมลงคลานต่ำต้อยที่สุดในโลก
เธอไม่อยากต้องเจอเรื่องนั้นอีก จึงตัดสินใจพูดความจริง
“คนที่ช่วยชีวิตคุณไม่ใช่ฉัน มีคนไหว้วานให้ฉันช่วยเธอ แล้วเธอก็ให้ฉัน...”
“เสิ่นจือ! เธออยากกำจัดกูขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสิ่นเหย่บีบคางเรียวสวยของเธอไว้แน่น เพื่อให้คุยกับเธอที่นั่งอยู่ได้ถนัด เขาจึงคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง แล้วซักถามเสียงเข้ม “เงินกูน้อยไป หรือเวลานอนกับกูเธอไม่ถึงใจ?”
“ไม่ใช่ทั้งนั้น...ฉันพูดความจริง...”
“ความจริงงั้นเหรอ? เธอจะไปทำงาน? ทำอะไร?”
“งานขาย” เสิ่นจือหยิบข้อมูลสมัครงานในแอปขึ้นมาให้ดู “พรุ่งนี้จะไปสัมภาษณ์”
“งานขาย?” เสิ่นเหย่ทำเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาเยาะเย้ยโดยไม่คิดจะไว้หน้า “ร่างกายบอบบางอย่างเธอ ยืนแค่สองชั่วโมงก็ร้องปวดขาแล้ว ยังจะไปขายบ้าน? แค่ยกน้ำชาเสิร์ฟคนอื่น เขายังรังเกียจหน้าบึ้งของเธอเลย”
“ฉันทนลำบากได้” เสิ่นจือเถียงอย่างไม่ยอมแพ้
เมื่อก่อนเธอทำไม่ได้ แต่หลังจากผ่านการดัดนิสัยมาแล้วก็ดีขึ้นมาก
“พอเถอะ อย่าดิ้นรนเลย” น้ำเสียงเสิ่นเหย่เย็นชาลงกว่าเดิม แต่แววตากลับอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “สัปดาห์หน้า พี่ฮุยจะไปแย่งพื้นที่ใหม่ทางใต้ของเมือง อีกฝ่ายเป็นพวกเขี้ยวลากดิน แถมพกอาวุธมาด้วย พี่ฮุยบอกว่าถ้าทำสำเร็จ จะให้กูห้าหมื่น”
เสิ่นเหย่จ้องตาเธอ น้ำเสียงแฝงความเหี้ยมหาญแบบไม่กลัวตาย “ห้าหมื่น พอซื้อกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดที่เธออยากได้แล้วใช่ไหม?”
เสิ่นจือจำเรื่องนี้ไม่ได้ ชาติก่อนช่วงเวลานี้เสิ่นเหย่ถูกทำร้ายเพราะไปทวงหนี้จนต้องนอนอยู่บนเตียง แต่ถ้าได้เงินมากขนาดนี้ แปลว่างานนั้นต้องอันตรายมากแน่ ๆ
ต้องยอมรับว่าถึงคุณชายใหญ่คนนี้จะความจำเสื่อม แต่ความสามารถยังอยู่ครบ เขากล้าออกหน้าในสถานบันเทิงยามค่ำคืน ทั้งยังมีน้ำใจ ตอนนี้จึงได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าคนกลุ่มเล็ก ๆ ไม่นานก็รับช่วงต่อจากพี่ฮุย คอยเก็บค่าคุ้มครองตลอดทั้งถนน
ถึงตระกูลเหอจะไม่ตามหาเขากลับไป เขาก็สร้างชื่อเสียงขึ้นมาเองได้
แต่บาดเจ็บก็เป็นบาดเจ็บจริง ๆ หลายครั้งเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด
“อันตรายเกินไป” เสิ่นจือสูดหายใจลึก พยายามระงับอารมณ์ “อาจถึงตายได้เลยนะ คุณเปลี่ยนไปทำงานสุจริตเถอะ อย่าไปสถานบันเทิงอีกเลย”
“งานสุจริต?” เสิ่นเหย่แค่นเสียง
“เสิ่นจือ สมองเธอมีน้ำเข้าไปหรือไง?” เขาบีบคางเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้น “งานสุจริตเดือนหนึ่งได้สามพันหยวน จะเลี้ยงเธอที่ซื้อแต่ของแบรนด์เนมไร้สาระทุกวันไหวหรือ? จะเลี้ยงเธอที่เอาแต่ไปเช็กอินร้านอาหารหรูทุกวันไหวหรือไง?”
นิ้วของเขาออกแรงบีบขึ้นเล็กน้อย แววตาเผยความดุดันที่ซ่อนอยู่ “เธอไม่ได้ชอบเงินที่สุดหรอกหรือ? อยากได้เท่าไหร่กูก็จะหาให้ เธออยู่เฉย ๆ ดี ๆ ก็พอ”
“ทำไมคุณถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้มีแค่เงิน ฉันยังต้องการ...”
เธอยิ่งต้องการให้เขามีชีวิตอยู่ ยิ่งอยากให้เขาปลอดภัย!
คุณชายใหญ่คนนี้เธอจะล่วงเกินอีกไม่ได้เด็ดขาด อย่างที่ว่าเชิญเทพมาง่าย ส่งเทพกลับยาก ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือส่งเทพองค์นี้กลับไปให้ได้
“อยาก ‘จ่ายค่าเช่า’ ใช่ไหม? ต่อให้กูออกไปรับจ้างเป็นนักเลง ก็ไม่ทำให้เธอขาดเรื่องนั้นหรอก!”
อยากตัดขาดกับเขาอย่างนั้นเหรอ? ดูท่าที่ผ่านมากูคงยังทำไม่ถึงใจสินะ!
เสิ่นเหย่ช้อนตัวเธอขึ้นมาโยนลงบนเตียง จากนั้นก็คุกเข่าลง จับข้อเท้าขาวเรียวของเธอด้วยสองมือ แล้วแนบไว้กับต้นขา
“ที่รัก ชอบก็บอกออกมา...ฉันชอบฟัง...”
เสิ่นจือรู้สึกสับสนไปหมด คุณชายใหญ่คนนี้ในชาติก่อนไม่ได้เผด็จการขนาดนี้นี่นา ทำไมตอนนี้ถึงจู่ ๆ ก็ปิดปากเธอทุกครั้งที่พูดไม่ถูกใจกันเลยล่ะ