ซูลี่หว่านยังคงพูดต่อว่า “เป็นนักแสดงนำหญิงของละครยุคปัจจุบันน่ะ ฉันอ่านบทแล้วรู้สึกว่าไม่เลว”
จ้าวหนิงหยิบบทละครขึ้นมา พอเห็นชื่อคนเขียนบทก็ชะงักไป “จีเหวินฝู่เหรอ?”
“ใช่แล้ว ได้ร่วมงานกันอีกครั้ง ดีใจไหมล่ะ?”
“ละครของเขา...ยังมีคนกล้าลงทุนด้วยเหรอ?”
“พูดถึงเรื่องนี้ ก็เกี่ยวกับเธออยู่บ้างเหมือนกัน ช่วงนี้น้ำหอมซินเซิงดังระเบิดจนแทบจะดังไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้โรงงานยังเร่งผลิตสินค้าให้ทันยอดสั่งจองล่วงหน้าอยู่เลย จีเหวินฝู่ก็เลยพลิกสถานการณ์ได้สักที” ซูลี่หว่านเม้มปาก “นี่ไง ละครกำลังจะเปิดโปรเจกต์แล้ว”
จ้าวหนิงมองรายชื่อนักลงทุน “สตูดิโอหลินเจิงเหรอ? พวกเขามีทุนถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ?”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูลี่หว่านก็อารมณ์ดีขึ้นไปอีก “รู้ไหมว่าก่อนหน้านี้ละครเรื่องนี้อยู่ในมือใคร? เจียงอวี้”
จ้าวหนิงนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกชื่อนี้ออก “ประธานเจียงแห่งเทียนอวี้เหรอ?”
ที่เจียงไท่รุ่งเรืองได้ขนาดนี้ ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณอาแท้ ๆ คนนี้ของเขาไม่น้อย
“แล้วทำไมถึงมาอยู่ในมือสตูดิโอหลินเจิงล่ะ?”
ซูลี่หว่านถอนหายใจ แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม “ประธานเจียงของเราน่ะ เพิ่งเจรจาซื้อละครแลกชีวิตได้ไม่นาน ยังไม่ทันเซ็นสัญญา ก็เกิดเส้นเลือดในสมองแตกขึ้นมาเสียก่อน พอเขาล้มป่วย โปรเจกต์ละครเรื่องนี้ก็หยุดชะงัก หลินฉีเลยได้เก็บตกไป”
จ้าวหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนพูดว่า “งั้นก็ลองดูก็ได้”
เธอไม่ได้คิดอะไรมากมาย แค่เคยร่วมงานกับคนของสตูดิโอหลินเจิงมาก่อน ไม่ว่าจะหลินฉีหรือหลินเจิงก็ไม่ใช่คนหน้าไหว้หลังหลอก อย่างน้อยเรื่องคนในกองละครเรื่องนี้ก็คงทำให้เธอไม่ต้องกังวลมาก จะได้ทุ่มเทให้กับการศึกษาบทได้เต็มที่
“ลองดูก็ได้? พูดจาเอาเรื่องเหมือนกันนะ” ซูลี่หว่านหัวเราะ “คาแรกเตอร์นางเอกเรื่องนี้ต่างจากองค์หญิงใหญ่คนละขั้วเลยนะ”
“แต่ไม่ต้องกังวลหรอก ละครเพิ่งเปิดโปรเจกต์ เธอยังมีเวลาอีกเยอะ ค่อย ๆ ศึกษาบทไปก็ได้”
ซูลี่หว่านโบกมือ “เอาล่ะ กลับไปได้แล้ว เอาบทไปด้วย ค่อย ๆ อ่านล่ะ”
“ค่ะ” จ้าวหนิงพูดต่อ “พี่ลี่หว่าน ยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ หนูได้ยินมาว่า...ละครตำหนักลึกเหมือนจะตัดต่อให้เหลือห้าสิบตอน”