ในห้องส่วนตัวของโรงแรมอีกฝั่งหนึ่ง คั่นเวินอวี๋ซึ่งมีสีหน้าหม่นหมองนั่งอยู่ตรงข้ามกับเหวินฉีที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและจางเย่ที่ในตาเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์
เหวินฉีรินชามาด้วยตัวเอง เอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า "ผู้กำกับคั่น ดื่มชาสักหน่อยให้อารมณ์ดีขึ้นนะคะ"
"ขอบคุณ" คั่นเวินอวี๋รับมา พูดเรียบ ๆ ว่า "ผมไม่ได้โกรธ เพราะผมจะไม่มีวันยอม"
จางเย่หัวเราะ พูดว่า "นี่ก็แค่มาหารือกันไม่ใช่หรือ? ผู้กำกับคั่นมีความเห็นอะไรก็เสนอมาได้นะ"
เหวินฉีพูดว่า "จริง ๆ แล้วผู้จัดการจางก็คิดถึงภาพรวมของละครทั้งเรื่องนะคะ ละครเรื่องนี้เราตั้งใจจะทำ 50 ตอน คุณคำนึงถึงศิลปะ แต่ก็ต้องคำนึงถึงตลาดด้วย ตอนนี้ใครจะไปดูละคร 80 ตอนกันล่ะคะ?"
"ตำนานตู้รั่วที่ฉายเมื่อห้าปีก่อนก็ 76 ตอน"
"ละครคุณภาพระดับตำนานตู้รั่วน่ะ ยี่สิบปีก็ไม่ได้มีสักเรื่องนะคะ ผู้กำกับคั่น ดิฉันไม่ได้ไม่เชื่อมั่นในตัวคุณนะคะ แต่เราก็ต้องมองความเป็นจริงด้วย"
"ยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้ฉายไม่ใช่สไตล์ของผม คุณรู้ได้ยังไงว่าวังวนห้วงลึกจะเป็นตำนานตู้รั่วเรื่องต่อไปไม่ได้?"
"พอแล้ว" จางเย่โบกมือด้วยท่าทางรำคาญเล็กน้อย พูดว่า "ผู้กำกับคั่น ผมนับถือคุณถึงมาหารือด้วย ถ้าคุณไม่เข้าใจความหวังดีของผมจริง ๆ ก็เปลี่ยนให้ผู้กำกับคนอื่นมาตัดต่อก็ได้ เซิ่งซื่อของผมมีผู้กำกับตั้งเยอะ!"
เหวินฉีรีบห้าม "คุณพูดอะไรน่ะ ละครเรื่องนี้ผู้กำกับคั่นเป็นคนถ่าย ก็ต้องให้ผู้กำกับคั่นควบคุมการตัดต่อ ถึงจะออกมาดีที่สุดสิคะ"