ในตอนนั้นเอง ลู่เจิ้งอี้ก็พูดออกมาสั้นๆ ว่า “ไสหัวไป”
[...]
[สมแล้วที่เป็นนายลู่เจิ้งอี้]
[โอ๊ย ไม่ไหวแล้วว]
หน้าของจงอวี๋แดงก่ำสลับซีด เขาไม่เคยคิดว่าลู่เจิ้งอี้จะไม่ไว้หน้าเขาขนาดนี้ต่อหน้ากล้อง
ลู่เจิ้งอี้เลิกคิ้ว “มีอะไร? หรือต้องให้ฉันต่อยนายสักหมัดก่อนถึงจะไป?”
สถานการณ์มันเหนือกว่า ไม่เป็นไร หวังเย่ก็เก็บมะพร้าวได้ตั้งหนึ่งเมื่อวาน กลับไปกินของหวังเย่ก็ได้ จงอวี๋ฝืนยิ้ม “พี่ลู่ พี่ก็ยังชอบพูดเล่นเหมือนเดิมนะ”
แล้วสายตาของเขาก็ยังคงอาลัยอาวรณ์กับมะพร้าวลูกใหญ่ไม่เลิก จนผ่านไปหลายวินาทีถึงจะยอมเดินจากไปอย่างเสียไม่ได้ กลับไปแล้วเขาจะซื้อมะพร้าวเป็นร้อยๆ ลูก เอามาฟาดไอ้พวกนี้ให้ตาย
รอจนเขาหายไปจากสายตา จี้ซู่หัวก็ร้องไปหนึ่งที ก่อนจะวิ่งไปที่กองมะพร้าว เธอไม่รังเกียจว่ามะพร้าวจะสกปรก หยิบหนึ่งลูกขึ้นมากอดไว้ในอ้อมอก สีหน้าเหมือนฝันหวาน “โอ้โห มะพร้าวที่เพอร์เฟกต์ที่สุดในโลกอยู่ในอ้อมกอดฉันแล้ว”
[ฮ่าๆๆๆ เด็กนี่คงบ้าไปแล้ว]
จ้าวหนิงเองก็อดขำไม่ได้ ในจังหวะที่ไม่ได้ตั้งใจ ก็เห็นว่าลู่เจิ้งอี้ไม่ได้มองมะพร้าวเลย แต่กำลังจ้องมองที่มือของเธอ