สีหน้าตกใจของจงอวี๋ชะงักค้าง จี้ซู่หัวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
กลับเห็นลู่เจิ้งอี้หยิบน้ำโภชนาการออกมาจากกระเป๋าเป้ สีหน้าเรียบเฉยพูดว่า "ดื่มขวดนี้ให้หมดก่อนค่อยฟัน"
จ้าวหนิงไม่ได้ปฏิเสธ ในป่า การรักษาพละกำลังให้เต็มเปี่ยมอยู่เสมอเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
รสชาติของน้ำโภชนาการยังคงแย่เหมือนเดิม ต้องหาทางปรับปรุงเรื่องอาหารการกินบ้างแล้ว จ้าวหนิงครุ่นคิดพลางดื่มน้ำโภชนาการจนหมดขวด
ความร้อนอุ่นวาบแผ่ซ่านจากท้อง จ้าวหนิงเช็ดปากพลางมองต้นมะพร้าวตรงหน้า
ลู่เจิ้งอี้เก็บเชือกลากขึ้นมาจากพื้น กะระยะห่างคร่าวๆ แล้วผูกเข้ากับต้นมะพร้าวอีกต้นที่สูงกว่า พันไปมาหลายรอบจนเชือกลากตึงเป็นเส้นตรง
จี้ซู่หัวเห็นว่าห้ามไม่อยู่แล้ว ทั้งร้อนใจทั้งโมโห ถามลู่เจิ้งอี้ด้วยเสียงต่ำว่า "นายตกลงได้ยังไง มันอันตรายนะ"
ลู่เจิ้งอี้มีสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น "คุณใช้ข้ออ้างว่าเป็นห่วง มาพรากสิทธิ์ในการตัดสินใจด้วยตัวเองของผู้ใหญ่คนหนึ่งไม่ได้"
ขณะที่จี้ซู่หัวกำลังอึ้งงัน ลู่เจิ้งอี้ก็ลากเธอเดินไปยืนตรงระยะเชือกลาก "ดูดีๆ ว่าต้นไม้จะล้มตรงไหน"
ถ้าจ้าวหนิงบาดเจ็บ พวกเขาสองคนต้องดูแลผู้บาดเจ็บ แบกรับแรงกดดันเรื่องน้ำและอาหารมากขึ้น พวกเขาต้องอยู่อย่างปลอดภัยก่อน
จ้าวหนิงกระตุกเชือกดู เห็นว่ามันมั่นคงดี จึงหยิบขวานเหล็กขึ้นมาอีกครั้ง