ทั้งสามคนที่ริมแม่น้ำตอนนี้ดูท่าทางอิดโรยลงมาก เมื่อไม่มีหวังเย่ที่เป็นแรงงาน หลี่อวี๋หมิงก็ยังจับปลาไม่คล่อง ช่วงนี้ลงน้ำทีไร อย่างเก่งก็ได้ปลาเล็ก ๆ มา แบ่งกันคนละไม่กี่คำ ท้องร้องโครกครากด้วยความหิว
ตอนนี้บนกองไฟมีกะลามะพร้าวตั้งอยู่ น้ำร้อนเดือดปุด ๆ อยู่ข้างใน สามคนมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร
"เฮ้อ..." จงอวี๋ถอนหายใจอีกครั้ง โทษนายหน้าคนนั้นแท้ ๆ บอกว่าให้มาดูดกระแสเสริมความมั่นคงคาแรกเตอร์ ทำให้เขาต้องลำบากขนาดนี้
"พี่อวี๋ อย่าเพิ่งถอนหายใจเลย พรุ่งนี้เราไปดูในป่ากันเถอะ" หลี่อวี๋หมิงกลอกตาในใจ กินมากที่สุดทุกวัน แถมไม่ทำอะไรเลย ยังจะคิดคัดจ้าวหนิงออกอีก
หวังเย่รู้สึกผิดอยู่บ้าง "ช่วงนี้ลำบากพวกนายแล้ว ขาฉันใกล้จะหายดีแล้ว เราไปป่าด้วยกันเถอะ"
[ตัวถ่วงแท้ ๆ ยังรู้จักว่าลำบากเพื่อนร่วมทีมด้วยนะ!]
[? คอมเมนต์บนนั่นเป็นอะไรไป เสี่ยวเย่ถึงขาจะเจ็บ แต่งานที่ใช้มือก็ไม่เคยละเลย ทั้งซ่อมเต็นท์ จัดการปลากับน้ำ อันไหนไม่ใช่ฝีมือเขา?]
"ไปป่าจะทำอะไรได้?" จงอวี๋ถาม ตราบใดที่ไม่เกี่ยวกับการใช้แรงงาน เขาก็มีสติ "ในป่าก็มีแค่แพะกับกวางเอลก์ พวกเราจะจับตัวไหนได้?"
"ก็ไม่แน่นะ บางทีอาจมีกระต่ายอะไรแบบนั้น" หวังเย่แทรกขึ้น
ช่วงนี้จงอวี๋ขาดอาหาร หิวจนใจสั่น ถึงรู้ว่ามีกล้องก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดจาไม่ดี "ถ้านายระวังตัวหน่อยไม่บาดเจ็บ พวกเราจะตกมาถึงขั้นนี้ไหม?"
[เฮ้ย นายพูดบ้าอะไร???? หวังเย่เจ็บเพื่อใคร???]
[ไม่ได้ละ ทั้งโง่ทั้งชั่ว โมโหจนปวดตับ]