ลู่เจิ้งอี้หัวเราะขมขื่น รู้สึกลำบากใจที่จะพูดยิ่งกว่าเดิม ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเอ่ยว่า "แต่พวกนั้นปากเสือ เอาบ้านไม้ เนื้อทั้งหมด และมะพร้าวของเราไปแลกหมดเลย พรุ่งนี้เช้าพวกมันจะมาถึง ขอโทษด้วย ฉันควรขอความเห็นจากเธอก่อน..."
เขาคิดว่าจ้าวหนิงต้องโกรธแน่ แต่ไหนเลย เธอกลับมีสีหน้าสงบ แล้วปลอบเขากลับว่า "นี่ดีกว่าที่ฉันคาดไว้ในกรณีแย่ที่สุดเยอะเลย แค่ได้ยามาก็พอแล้ว แถม..."
จู่ๆ เธอก็ยิ้ม มีแววเจ้าเล่ห์อย่างที่หาได้ยาก "แถมบ้านไม้หลังนี้ ก็อยู่ไม่ได้แล้วนี่นา"
[??? ทำไมอยู่ไม่ได้ล่ะ?]
[หมายความว่าไง ข้าพลาดตอนไหนหรือเปล่า]
"อะไรนะ?" ลู่เจิ้งอี้ตะลึง
"เอาล่ะ นอนก่อนเถอะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"
ผ่านไปอีกคืน เมื่อจี้ซู่หัวตื่นขึ้นมา ก็เห็นจ้าวหนิงกำลังแพ็คกระเป๋า นอกจากเนื้อแพะและมะพร้าวแล้ว เธอแยกเครื่องกรองน้ำ หม้อ อาวุธ ฟาง และอื่นๆ ไว้เรียบร้อย แม้แต่ลำต้นมะพร้าวก็ไม่เว้น ใช้เชือกมัดไว้
"พี่จ้าวหนิง พี่ทำอะไรน่ะ?"
จ้าวหนิงหันไปมอง "ตื่นแล้ว? ลุกสิ เปลี่ยนเสื้อผ้า เราจะไปกันแล้ว" กลางดึกเธอตื่นมาดูจี้ซู่หัวครั้งหนึ่ง ตอนนั้นไข้ก็ลดแล้ว
จี้ซู่หัวรับคำ "อ้อ" แล้วลงจากเตียงสวมเสื้อคลุมอย่างว่าง่าย เกือบใส่เสร็จถึงนึกขึ้นได้และถามว่า "เราจะไปไหนกันเหรอ?"
"หาที่อยู่ใหม่ ไม่เอาที่นี่แล้ว"