ภายใต้คำพูดดุดันของจงอวี๋ หลี่อวี๋หมิงก็หลบสายตาเขาโดยไม่รู้ตัว
แต่ขาของหวังเย่...จะใช้น้ำดิบล้างไม่ได้นะ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "จริงสิ! ลูกมะพร้าวที่เราเจาะเมื่อวานนั่น! เราเอามาใส่น้ำแล้วต้มบนไฟได้!"
[ความคิดดีนะ!]
[อย่าว่าเลยนะ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ก็ฉลาดอยู่เหมือนกัน]
[ใช่ มะพร้าวเสีย แต่เปลือกมะพร้าวก็ใช้ได้เหมือนเดิมแหละ]
[ถึงยังไงก็เถอะ ล้างแผลเร็วที่สุดดีที่สุด]
[แต่นายดูน้าคนนั้นสิ ไม่ให้แตะน้ำขวดนี่ จะให้ทำยังไงล่ะ]
แค่ไม่แตะน้ำขวด จงอวี๋ก็ไม่ค้าน แถมหวังเย่ยังขอบใจหลี่อวี๋หมิงไม่หยุด
หลี่อวี๋หมิงไปเก็บลูกมะพร้าวที่พวกเขาโยนทิ้งเป็นขยะกลับมา เทน้ำมะพร้าวที่เสียแล้วออก แล้วล้างเปลือกมะพร้าวที่แม่น้ำต้นน้ำ
"อ้าว..." เธอขมวดคิ้วนิด ๆ ที่แม่น้ำต้นน้ำมีรอยเท้าเพิ่มขึ้นมากมาย เธอเกิดความคิดฉับพลันว่า เดินตามรอยเท้าไปจะเจอทีมตรงข้ามไหมนะ ตอนนี้เธอไม่มีเวลาสำรวจ ทำได้แค่แอบจดจำเรื่องนี้ไว้ แล้วก็นำเปลือกมะพร้าวกลับแคมป์
กลับถึงแคมป์ เห็นจงอวี๋ยังคงเอนกายเกียจคร้านพิงต้นไม้ อดไม่ได้ที่จะแอบกลอกตา
หลี่อวี๋หมิงไปเก็บกิ่งไม้แห้งอีก อากาศร้อนทำให้เธอวุ่นจนเหงื่อท่วมหัว กว่าจะก่อไฟได้ก็พักใหญ่แล้ว วางเปลือกมะพร้าวลงบนกองไฟ ไม่นานน้ำก็เดือดปุด ๆ
ด้านนั้นเธอต้มน้ำเดือด ส่วนหวังเย่บาดเจ็บก็ไม่อยู่เฉย ขูดเกล็ดปลาตัวโตออกอย่างละเอียด แล้วผ่าท้องปลา หลังจากเรียนรู้คราวก่อน เวลาแล่มีดเขาตัดสินใจเด็ดขาดมาก แทบอยากเก็บไว้แต่เนื้อปลา
[เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ช่างเอาใจใส่จริง ๆ]
[ไม่เลว ๆ เสี่ยวเย่แล่ปลาก็พัฒนาเร็วมากเหมือนกัน]
[ใครบอกฉันที จงอวี๋อยู่ตรงนั้นทำอะไรอยู่]
[รายการเชิญเขามาทำไมเนี่ย ฉันยอมแพ้จริง ๆ]
[เสี่ยวอวี๋ก็ไม่มีอะไรให้ช่วยนี่ เขาทำไม่เป็นนี่นา]