เมื่อเห็นสายตาของลู่เจิ้งอี้กวาดมองมาที่ตนอีกครั้ง จี้ซู่หัวก็รีบโบกมือปฏิเสธ: "ฉันดื่มของตัวเองมาตั้งแต่เช้าแล้ว"
[เฮ้อ นานๆ ทีจะเห็นพี่ลู่ใส่ใจเพื่อนร่วมงานขนาดนี้]
[นี่นับเป็นเพื่อนร่วมทีมแล้วนี่? ใส่ใจกันหน่อยก็ไม่แปลก]
[พี่ลู่ปากแข็งแต่ใจดีจริงๆ]
[...งั้นคุณคงไม่รู้จักเขาดี เขาปากแข็งจริง แต่ใจไม่ได้อ่อนนะ]
[เฮ้อ เมื่อคืนยังรู้สึกว่าพวกเขาไปได้สวย แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอวิกฤตเร็วขนาดนี้ ถึงทีมข้างๆ จะลำบากกว่า แต่ยังไงพวกเขาก็มีน้ำ]
[ทีมนี้ไม่มีน้ำ แต่เรื่องกินดื่มไม่เคยอดอยาก]
[ใช่... ทีมข้างๆ นี่พวกชอบทรมานตัวเองกันมาแต่เกิด จะประหยัดไปทำไมนะ]
[ประหยัดผิดตรงไหน? อย่างจ้าวหนิงนี่ กินดื่มแบบนี้สิถึงเรียกว่าไร้สาระ ใช่ไหม?]
[ฉันเป็นคนนอกล้วนๆ แต่เทียบกับทีมของจงอวี๋แล้ว ฉันชอบดูทีมนี้มากกว่า...]
[+++++1]
[+10086]
เมื่อตัดสินใจว่าจะโค่นต้นไม้แล้ว ลู่เจิ้งอี้ก็สำรวจโคนต้นมะพร้าวก่อน แล้วใช้พร้าเคลียร์วัชพืช จนต้นมะพร้าวเหลือแค่ลำต้นเปลือยๆ เขาจึงโยงเชือกลากพาดบ่า แล้วปีนขึ้นไปกลางต้น มัดเชือกแน่นหลายรอบกับลำต้น
ถึงจะมัดแค่กลางลำต้น ก็ต้องปีนสูงถึงสามสี่เมตร จ้าวหนิงมองจากข้างล่าง เห็นลู่เจิ้งอี้นิ่งและว่องไวตลอดทาง ฝีมือระดับนี้ ถ้าอยู่ในกองทัพอย่างน้อยก็เป็นนายร้อย ไม่แปลกใจเลยที่เขาเป็นคนเก่งคิดวิธีเด็ดมะพร้าวด้วยมือเปล่าได้