เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หวังเย่ก็ไปที่แม่น้ำเพื่อจับปลาต่อแล้ว
เรียนรู้จากบทเรียนเมื่อวาน เขาลุยน้ำไปถึงกลางแม่น้ำ แล้วหมอบซุ่มอยู่ตรงที่มีสาหร่ายขึ้นหนาทึบ
จงอวี๋ที่ถูกเสียงปลุกจนตื่น หน้าดำคร่ำเครียด นั่งดื่มน้ำอยู่ริมฝั่งพลางบ่นงึมงำว่า "จับได้แล้วยังไง? มันขม กินไม่ได้หรอก"
หลี่อวี๋หมิงอดเหลือบมองจงอวี๋ไม่ได้ รู้สึกอึ้งไปบ้าง แล้วพูดว่า "แต่เราไม่มีน้ำโภชนาการแล้วนี่ นอกจากปลา เรายังกินอะไรได้อีก?"
ยังดื่มน้ำมะพร้าวได้อีก จงอวี๋นึกถึงมะพร้าวเป็นสิบ ๆ ลูกของทีมจ้าวหนิงขึ้นมาได้อีก กลืนน้ำลายดังเอื๊อก
เฮ้อ ทำไมต้องมาจับคู่กับเพื่อนร่วมทีมไร้ประโยชน์สองคนนี้ด้วยนะ ถ้าเขาได้อยู่ทีมเดียวกับจ้าวหนิง ป่านนี้คงได้ดื่มน้ำมะพร้าวจนจุก...
ส่วนทีมจ้าวหนิงตอนนี้ยังอยู่ในห้วงนิทรา มีทั้งมะพร้าวทั้งเนื้อแกะ ใครจะยอมตื่นตอนหกโมงเช้ากัน ไม่มีทางหรอก
[กาลเวลาสงบนิ่ง ภรรยางดงาม]
"ตูม" หวังเย่ก้าวพลาดลื่น ล้มทั้งตัวลงไปในน้ำ
หลี่อวี๋หมิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "โอ๊ย พี่เย่ ไม่เป็นไรนะ?"
"ไม่เป็นไร ๆ" หวังเย่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากน้ำ มือยังกำปลาตัวใหญ่ไว้แน่น พูดอย่างดีใจว่า "ดูเร็ว นี่อะไรน่ะ?"
[อ๊ากกกกก พี่เย่เจ๋งมาก]
[พี่เย่สุดยอด!]
หวังเย่ลุยน้ำขึ้นฝั่งมาตลอดทาง ฟาดปลาลงบนพื้นอย่างแรง แล้วหัวเราะ "คราวนี้ฉันจะจัดการให้ดี รับรองว่าเราจะได้กินปลาอร่อยแน่"