"??? ดีตรงไหน?" เสี่ยวจูเต็มไปด้วยคำถาม ตอนนั้นเอง หลินฉีก็พาหลินเจิงเดินเข้ามา พร้อมแนะนำว่า "หลินเจิง นี่คือจ้าวหนิง"
หลินเจิงมีท่าทีเฉื่อยชา เหลือบมองจ้าวหนิงแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนออดอ้อนว่า "พี่ฉีจ๋า หนูหิวจังเลยนะ กินข้าวกันก่อนเถอะ"
หลินฉีสูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า "ต่อให้หิวตายก็ต้องถ่ายโฆษณาให้เสร็จก่อน คุณครูจ้าวหนิงรอเธอมาตั้งสามชั่วโมง"
"หนูบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าตื่นไม่ไหว จะให้กำหนดเวลาถ่ายเร็วขนาดนี้มาโทษหนูได้ยังไง"
"ไม่เป็นไร" จ้าวหนิงเอ่ยขึ้น "ฉันเองก็ยังท่องบทไม่แม่น คุณ... คุณครูหลินเจิงให้เวลาฉันทำความคุ้นเคยกับบท การถ่ายทำคงจะราบรื่นขึ้น"
"หึ" ไม่คิดว่าการช่วยแก้ต่างให้จะได้เสียงฮึดฮัดดังกลับมาแทน หลินเจิงไม่ยอมเล่นด้วยเลยสักนิด
หลินฉีปวดหัวจี๊ด ฝืนยิ้ม "คุณครูจ้าวหนิงคะ เชิญคุณไปแต่งหน้าก่อนเถอะค่ะ"
จ้าวหนิงพยักหน้าเบาๆ สายตายังอดไม่ได้ที่จะมองตามหลินเจิง
หลินเจิงกลอกตาคว่ำ เดินตรงไปยังห้องแต่งหน้าของตัวเอง หลินฉีรีบตามไป ทันทีที่ปิดประตูก็เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า "คุณหนูใหญ่ เอะอะอะไรของเธออีก เมื่อวานไม่ใช่เธอน่ะที่งอแงจะมาถ่ายโฆษณาตัวนี้ ฉันนึกว่าเธอชอบจ้าวหนิงนั่นซะอีก"
หลินเจิงจัดการเส้นผมปรกที่ขมับหน้ากระจกเงียบๆ
หลินฉีคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ "มาสายตั้งสามชั่วโมง ก่อนหน้านี้ถึงเธอจะเอาแต่ใจ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไร้สาระขนาดนี้ พอสายก็เลี้ยงขนมเลี้ยงของขวัญ ตกลงจะข่มหรือจะเอาใจกันแน่"