หลังจากเสี่ยวจูจากไป จ้าวหนิงก็หยิบบทขึ้นมาดูอีกครั้ง "ซินเซิง..." ชื่อโฆษณานี้ก็น่าสนใจดี
ส่วนตัวบทก็ยิ่งเต็มไปด้วยการพลิกโฉม ในยุคนี้ สไตล์โฆษณาส่วนใหญ่จะเป็นการยัดเยียดซ้ำ ๆ แบบล้างสมอง ถึงจะมีความแปลกใหม่บ้าง ก็ยังวนเวียนอยู่กับการอวดความงามแบบไร้สาระ
อย่างเช่นโฆษณาน้ำหอมก่อนหน้านี้ ก็จะพยายามนำเสนอความหรูหราและความฝันอย่างถึงที่สุด วิธีถ่ายทำที่พบบ่อยที่สุดคือการเลือกดาราหญิงที่มีหุ่นและหน้าตาสุดเพอร์เฟกต์
ท่ามกลางอาคารที่หรูหราอลังการ ในบรรยากาศแบบโบราณ หรือในทุ่งดอกไม้ที่พลิ้วไหว พยายามแสดงความสมบูรณ์แบบและออร่าของเธอออกมาให้มากที่สุด เชื่อมโยงน้ำหอมกับตัวผู้หญิงอย่างแน่นแฟ้น สื่อเป็นนัยว่าหากคุณซื้อน้ำหอมนี้ คุณก็จะสมบูรณ์แบบเหมือนเธอ
แต่โฆษณาซินเซิงกลับหักมุม ไปในทิศทางที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง มันกล้าใช้โทนสีหม่นมืด ด้วยวิธีการเล่าเรื่องที่สมจริง ถ่ายทอดชีวิตของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคและความยากลำบากในการเติบโต แม้กระทั่งการหันหลังกลับในตอนจบ ก็ไม่ใช่การเกิดใหม่ที่งดงามตระการตา แต่เป็นการปล่อยวางหลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย
ไอเดียที่กล้าหาญพอตัว และเป็นไอเดียที่เสี่ยงพอสมควรด้วย
เธอเปิดดูชื่อคนเขียนบท คนเขียนบท...จีเหวินฝู่?
เหมือนจะคุ้น ๆ อยู่ ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว อีกสองวันก็จะเริ่มถ่ายแล้ว
วันถ่ายทำ เช้าเจ็ดโมงครึ่ง ผู้ช่วยเสี่ยวจูก็มาถึงอะพาร์ตเมนต์ของจ้าวหนิงตรงเวลา
"พี่จ้าวหนิง ไม่รู้ว่าชอบกินอะไรเป็นอาหารเช้า ก็เลยซื้อมาให้หลายอย่าง"
"ขอบใจนะ แต่ฉันกินมาแล้ว ครั้งหลังไม่ต้องซื้อมาให้แล้ว" คนที่เคยผ่านความหิวโหยมา จะไม่รอให้ใครมาป้อนอาหาร