จ้าวหนิงกลับถูกทำให้หัวเราะออกมา: "อาจารย์หลินฉี ฉันเข้าใจค่ะ มันก็เป็นงานน่ะ"
"ใช่ ๆ..." จ้าวหนิงทำให้หลินฉีพูดไม่ถูก จากใจจริงกล่าวว่า "คุณนี่คุยง่ายจริง ๆ เลยนะ" แต่ก่อนหน้านี้เวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ ดาราคนอื่น ๆ ต่อให้ตัวเองไม่พูดจาไม่ดี ผู้ช่วยก็จะกระโดดออกมาทำตัวเป็นคนร้าย
เหมือนกับคราวที่แล้ว หลี่เจิ้งที่เธอร่วมงานด้วย ตัวเองใสสะอาดราวกับดอกบัวขาว แต่ผู้ช่วยกลับบังคับให้คนเขียนบทเปลี่ยนคาแรคเตอร์พระเอก จากเด็กเกเรธรรมดา ๆ กลายเป็นเด็กเกเรรูปหล่อประจำโรงเรียน แม้แต่ฉากที่ต้องลงโคลน ก็ไม่ลืมทาแป้งสามชั้นบนหน้า
หลินฉีแอบไว้อาลัยให้กับละครเรื่องก่อนของตัวเองที่เรตติ้งดิ่งเหว ก่อนจะตั้งสติแนะนำตัว: "อาจารย์จ้าวหนิง นี่คือผู้กำกับหลี่ย่า"
หลี่ย่าเป็นหนุ่มรูปหล่อ ดูท่าทางเคร่งขรึม อายุเพิ่งยี่สิบสองปี แต่มีรางวัลผู้กำกับรุ่นเยาว์สิงโตน้อยในการครอบครองแล้ว เมื่อเห็นจ้าวหนิง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามว่า "มีหลินเจิงคนหนึ่งก็แย่พอแล้ว ไหงยังมีจ้าวหนิงที่ไม่เคยผ่านการแสดงอีกคนหนึ่งล่ะ?"
หลินฉีดึงแขนเขา หลี่ย่าไม่เข้าใจ "เธอดึงฉันทำไม?"
หลินฉีทำท่าเขินอายยิ้มให้จ้าวหนิง "ขอโทษนะอาจารย์จ้าว เขาเป็นคนตรง ๆ น่ะ..."
หลินฉีที่แต่ไหนแต่ไรรับมือกับทุกสถานการณ์เก่งกาจ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหนื่อยใจ วันนี้เธอต้องเจอกับสังเวียนนรกแบบไหนกันนะ หลินเจิงจู่ ๆ ก็เพี้ยนก็เรื่องหนึ่ง หลี่ย่ายังมาแสดงอีคิวต่ำในจังหวะที่ไม่เหมาะไม่ควรอีก
"ไม่เป็นไรค่ะ" จ้าวหนิงยังคงท่าทีใจดีเหมือนเดิม กล่าวว่า "อาจารย์หลี่มีความมุ่งมั่นทางศิลปะ สำหรับโฆษณาของเราแล้วถือเป็นเรื่องดีนะคะ"