"ผิดกฎหมายข้อไหน? ฉันช่วยชีวิตนายด้วยความหวังดี แถมยังเล่นชิงช้าให้ดูอีก ฉันผิดกฎหมายตรงไหน?" จ้าวหนิงเหมือนนึกขึ้นได้ "อ้อใช่ นายยังห้อยอยู่บนต้นไม้เลยนี่" เธอหรี่ตาลง กริชพุ่งออกไป ตัดเชือกเหนือหัวของจงอวี๋อย่างแม่นยำ
เชือกขาด จงอวี๋หล่นกระแทกพื้นอย่างแรง เจ็บตัวจนแทบขาดใจ "อีนี่มันสารเลว!"
ลู่เจิ้งอี้เดินไปเก็บกริชข้างตัวเขา พูดเสียงเย็น "ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะไม่พูดจาโอ้อวดตอนนี้ บางทีอาจจะกู้คะแนนจากคนดูกลับมาได้บ้าง"
ใช่! ใช่แล้ว คะแนนจากคนดู แม้จงอวี๋จะเกลียดจ้าวหนิงแค่ไหนก็รู้ดีว่าการระเบิดตัวเองครั้งนี้สร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของเขามหาศาล ได้แต่กัดฟันหุบปาก โชคดีที่ความลับสำคัญที่สุดยังไม่ถูกเปิดโปง เขายังมีความหวัง
"ไปเถอะ" จ้าวหนิงกวักมือเรียก "วันนี้อารมณ์ดี ไปล่าสัตว์กัน"
มองแผ่นหลังของจ้าวหนิงเดินห่างออกไป ไม่รู้ทำไม จงอวี๋ก็นึกถึงครั้งแรกที่เจอเธอ ตอนนั้นรู้ว่าเขาเซ็นสัญญากับเทียนอวี้ เธอมองเขาด้วยแววตาชื่นชม ดวงตาฉายแววอิจฉาและเคารพ
แต่ตอนนี้ เธอเดินผ่านเขาไป ไม่แม้แต่จะชายตามอง
ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส เขากลับรู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่น่าเสียดาย ความเสียใจนี้มาช้าเกินไป
ตั้งแต่ตอนที่จงอวี๋ถูกแขวนขึ้น หน้าจอแชทก็ระเบิดความเห็นกันไปยกใหญ่
ตอนนี้ที่จงอวี๋ทั้งเจ็บทั้งเสียใจ กระแสแชทก็เปลี่ยนทิศอีกครั้ง
[จ้าวหนิงถูกใส่ร้ายจริง ๆ ด้วย ฉันว่าแล้วว่าเธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น]