ผู้กำกับใหญ่พูดเสียงแผ่วเบา: "จบ จบ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้สปอนเซอร์รายการเราขึ้นไปถึงเท่าไหร่แล้ว? ถ้าจบก่อนกำหนด เราคงจะขาดทุนมากกว่าสามสิบล้าน"
ต้องขอบคุณการกระทำแผลง ๆ ที่ไม่หยุดหย่อนของจ้าวหนิง รายการ "วันลำดับที่กี่" จึงดังเปรี้ยงปร้างไปเลย สปอนเซอร์ตอนแรกที่ตั้งไว้ไม่ต้องพูดถึง สปอนเซอร์ที่เพิ่มมาทีหลังราคาพุ่งขึ้นสูงอย่างเหลือเชื่อ
ผู้ช่วยผู้กำกับอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก: "ผู้กำกับครับ คือรายได้ลดลงสามสิบล้าน... ไม่ใช่ขาดทุนสามสิบล้านนะครับ"
ผู้กำกับใหญ่พูดอย่างมีเหตุผล: "ที่ไม่ได้มาก็คือขาดทุน"
ผู้ช่วยผู้กำกับกลอกตาใส่ไม่เกรงใจ: "แล้วถ้าฤดูฝนมาจริง ๆ ล่ะครับ?"
"นี่... ไม่น่ามั้ง? ว่าแต่ ถ้าไม่มาล่ะ? ถ้าไม่มาแล้วฉันสั่งจบ ก็คือผิดสัญญา! ครั้งนี้ก็ทำฟรี ๆ เลย เข้าใจไหม?" ผู้กำกับใหญ่พูดไปพลางก็กลับมามีความมั่นใจ: "อีกแค่สามวันสุดท้าย ฤดูฝนจะมาง่ายขนาดนี้ได้ยังไง!"
ตอนนี้กลับไม่กลัวเป็นจีเหวินฝู่แห่งวงการรายการวาไรตี้แล้ว...
ผู้ช่วยผู้กำกับจ้องหน้าผู้กำกับใหญ่ รู้สึกว่าบนใบหน้าขรุขระนี้ กำลังจะมีเนินเขาโผล่ขึ้นมา
ผู้กำกับใหญ่ถูกจ้องจนขนลุก ลูบหน้าตัวเอง: "มองอะไร?"
ผู้ช่วยผู้กำกับคิดในใจ มองหน้าแกที่จะถูกตีจนบวมยังไงล่ะ
เมื่อจ้าวหนิงและลู่เจิ้งอี้ลากลู่เย่กลับมาที่แคมป์ ในกระท่อมไม้ของพวกเขาก็คึกคักเป็นพิเศษ จี้ซู่หัวนั่งเป็นนายสั่ง มองหลี่อวี๋หมิงเสริมความแข็งแรงเตียง ส่วนหวังเย่ก้มหน้าระแวงปลา
เห็นจ้าวหนิงพวกเขากลับมา หลี่อวี๋หมิงยืนขึ้นอย่างกระวนกระวาย: "พี่จ้าวหนิง จงอวี๋เขา..."