อันที่จริงตอนนี้หัวของจ้าวหนิงเริ่มมึน ๆ แล้ว เพียงแต่นิสัยเธอไม่ยอมแพ้ใคร เลยไม่มีใครจับผิดได้ เห็นลู่เจิ้งอี้ยืนกราน เธอเม้มปากแล้วพูดว่า "ก็ได้ ถ้านายหมดแรงก็บอกฉันนะ"
[พี่ลู่ของฉันโดนวิญญาณสลับร่างหรือเปล่าเนี่ย???]
[น้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้ สามีไม่เคยพูดกับฉันเลย ฮือ ๆ]
[พี่ลู่ของฉันเคยบอกว่าไม่เอาพวกเมียคลั่งนะ ข้างหน้านั่นระวังตัวด้วย]
[? ยุ่งอะไร ฉันจะพูด ฉันก็พูด]
[พอเถอะ ๆ เงียบหน่อย ฉันอยากดูพวกเขาสร้างบ้านต่อ]
[ว่าตามตรง สร้างบ้านฉันเชื่อหรอกนะ แต่จะบอกว่าสร้างบ้านที่ต้านพายุฝนหนักบนเกาะได้น่ะ...อืม...ได้แต่บอกว่าขอให้โชคดีเถอะ]
[ทีมผู้กำกับตัวบัดซบนั่นออกเดินทางหรือยัง?]
[รายงาน! ข่าววงใน ทีมผู้กำกับไม่เชื่อคำพูดของจ้าวหนิง]
[ยอมแพ้]
ตัดโคนให้เป็นรูปกรวย ส่วนยอดตัดให้เรียบ ลำต้นของต้นมะพร้าวปักลึกลงไปในดิน จ้าวหนิงกับจี้ซู่หัวหยิบหินมาหลายก้อนเพื่อเสริมความแข็งแรง แล้วใช้ดินอัดให้แน่น จี้ซู่หัวกระโดดเหยียบให้แน่น สุดท้ายก็ปูทับด้วยใบไม้หนา ๆ อีกชั้น
"เป็นไงบ้างพี่จ้าวหนิง? ฉันเหยียบดีไหม?"
[ลูกน้อยเหมือนไอ้นั่นเลย สุนัขทำดีแล้วมาขอคำชม]
[ฮ่า ๆ ๆ ใช่เลย ตรงมาก]
จ้าวหนิงนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้สบาย ๆ ชมเชยว่า "ดีมากเลย"
"เธออย่าไปกวนจ้าวหนิง" ลู่เจิ้งอี้หิ้วลำต้นกลับมาแล้ว พูดแทรกอย่างไม่พอใจ
[...พี่ลู่นี่ ทำไมทำให้ฉันนึกถึงสุนัขขี้หึงเลย]