"นี่มันคนโง่หรือไง?" ผู้กำกับใหญ่เดือดดาลในห้องควบคุม "ใครให้เขามารายการนี้?"
คุณก็รู้ว่าจงอวี๋ยอมมาก็ดีใจจนตาเล็กเป็นเส้นแล้วไม่ใช่เหรอ... ตอนนี้ดันมาพูดแบบนี้... ผู้ช่วยผู้กำกับบ่นในใจ แต่ก็รู้ว่าผู้กำกับใหญ่จวนจะคลั่งแล้ว เลยฉลาดไม่ปริปาก
"ทีมกู้ภัยติดต่อได้หรือยัง? ให้เงินเท่าไหร่ถึงจะยอมออกทะเล?"
"เอ่อ..." ผู้ช่วยผู้กำกับอ้ำอึ้ง "คือ... ทีมกู้ภัยบอกว่า ตอนนี้คลื่นลมแรงเกินไป ออกทะเลไม่ได้ ต้องรอให้ฝนหยุดก่อน"
ผู้กำกับใหญ่ทำหน้าเหมือนกำลังจะเป็นลม "ฝนหยุดแล้วฉันจะให้พวกเขามาทำไม? กล้องไลฟ์ของจงอวี๋ล่ะ? ซ่อมได้หรือยัง?"
"เอ่อ... ทีมเทคนิคกำลังพยายามเต็มที่แล้วครับ"
"จบเห่" ผู้กำกับใหญ่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยอาการสิ้นหวัง แม้เขาจะอยากใช้ความสมจริงและโหดร้ายสร้างกระแส แต่ก็ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องถึงชีวิตจริง ๆ!
ถ้าคนที่ถูกพัดหายไปในพายุฝนเป็นคนอื่น เขายังพอจะภาวนาให้คนนั้นอาจรอดชีวิตได้ แต่ดันเป็นเจ้าเศษสวะจงอวี๋นั่น...
รายการวาไรตี้สองครั้งเกิดเรื่องถึงชีวิตสองครั้ง ต่อให้ไม่ต้องนอนคุก อนาคตก็คงต้องเดินตามรอยจีเหวินฝู่ จอมซวยแห่งวงการกองถ่ายแน่...
ไม่มีใครลงทุนให้เขา ไม่มีใครจ้างเขากำกับ บ้านที่ผ่อนอยู่ รถที่ผ่อน... เขาคิดถึงความจริงอันหม่นหมอง ก็อดเศร้าสลดใจขึ้นมาไม่ได้
"ผู้กำกับ ผมมีไอเดียนะครับ..." ผู้ช่วยผู้กำกับพูดอย่างระมัดระวัง