หยางปิง รัฐมนตรีฝ่ายทหาร เป็นคนตรงไปตรงมาที่สุด เขาลองนึกภาพตามในหัวแล้วรีบถามข้อสงสัยออกมา
「นายกเทศมนตรีหวัง หมายความว่าจะเอาเป็ดใส่กล่องหรือขอรับ?
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำให้เป็ดอึดอัดจนตายหรือไม่ ถ้ามันถ่ายอุจจาระอยู่ข้างใน กลิ่นก็เหม็นแย่ ใครจะซื้อกันขอรับ?」
คนอื่น ๆ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็คิดไม่ต่างจากหยางปิง
มุมปากของหวังจื่อตงกระตุก เขาหมายความแบบนั้นเสียที่ไหน ดูท่าคงต้องอธิบายให้เข้าใจแล้ว
「รัฐมนตรีหยาง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าพูดถึงบรรจุภัณฑ์ ไม่ใช่การจับเป็ดใส่ห่อในความหมายทางกายภาพ แต่เป็นการมอบตัวตนและฉลากอีกแบบให้เป็ด」
สิ้นเสียง ไม่มีใครพูดอะไรสักคน ทุกคนมีสีหน้างุนงง เห็นชัดว่าไม่เข้าใจว่าหวังจื่อตงหมายถึงอะไร
ช่วยไม่ได้ เขาจึงต้องเปลี่ยนวิธีอธิบายอีกครั้ง
「ข้ายกตัวอย่างนะ เวลาพวกเราจะซื้อของสักชิ้น ก็ต้องรู้ชื่อกับรายละเอียดของมันก่อน ดูว่าดึงดูดใจหรือไม่ ถ้าดึงดูดใจ ถึงจะซื้อ ใช่หรือไม่」
พอได้ยินเช่นนั้น หลี่คัง เลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัยก็ตาเป็นประกาย เขาตบต้นขาตัวเองแล้วพูดเสียงดังว่า 「อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว นายกเทศมนตรีหวังหมายถึงตั้งชื่อให้เป็ดให้ฟังดูโดดเด่น แล้วเขียนคำแนะนำที่มีความรู้สักหน่อย เพื่อดึงดูดให้คนมาซื้อ」
คราวนี้ทุกคนกระจ่างขึ้นทันที ที่แท้การทำบรรจุภัณฑ์ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ดูเหมือนจะใช่จริง ๆ
แต่ก็มีปัญหาใหม่ พวกเขารู้ดีว่าตัวเองมีความรู้อยู่แค่ไหน แล้วใครจะเป็นคนตั้งชื่อนี้ล่ะ
「กรรมการฟ่าน ท่านลองเสนอความเห็นดูไหม」
「ข้าจะเสนออะไรได้ กรรมการเฉิน ท่านรู้จักผู้คนมากกว่า ให้ท่านพูดเถอะ」