หลังการประชุมจบลง หวังจื่อตงก็ไม่รอช้า ขี่มอเตอร์ไซค์ไปหมู่บ้านซิงว่างอีกครั้ง
แต่ก่อนจะไปหาลุงจาง เขาก็เตรียมข้อมูลมาบ้างแล้ว
ลุงจางชื่อจางเอ้อร์หนิว อายุ 36 ปี เป็นคนท้องถิ่นของหมู่บ้านซิงว่าง งานอดิเรกคือเลี้ยงเป็ด ปกติหาเลี้ยงชีพด้วยการซื้อขายสัตว์ปีกในตลาดสด
ที่บ้านมีสมาชิก 5 คน พ่อแม่ยังอยู่ดี ปกติปลูกผักอยู่ในที่นาของตัวเอง ส่วนภรรยาคอยดูแลบ้านและไปช่วยงานตามที่ต่าง ๆ เมื่อมีคนต้องการ ลูกชายคนเล็กเข้าโรงเรียนประถมแล้ว เรียนอยู่ในตัวอำเภอ
มีที่อยู่ละเอียด หวังจื่อตงจึงหาบ้านของอีกฝ่ายเจอได้ไม่ยาก
บ้านดูไม่ใหญ่ แต่เมื่อรวมลานบ้านด้วยก็มีพื้นที่ราว 150 ตารางเมตร สร้างจากดินอัดผสมไม้ มีทั้งหมด 2 ชั้น
ตอนที่ไปถึงบ้าน ลุงจางก็กำลังอุ้มลูกเป็ด 3 ตัวกลับมาพอดี
“เอ๊ะ? นายกเทศมนตรีหวัง มาหาผมถึงบ้านเลย มีปัญหาอะไรกับเป็ดที่ผมขายให้หรือเปล่า?”
หวังจื่อตงยิ้มพลางส่ายหน้า
“เปล่า เป็ดพวกนั้นฉันกินแล้ว อร่อยมาก
ที่มาวันนี้เพราะมีเรื่องอยากคุยด้วย ลองฟังก่อนนะ”
จากนั้นเขาก็เล่าแผนโครงการให้อีกฝ่ายฟัง
หลังฟังจบ สีหน้าของลุงจางก็เปลี่ยนไปมาหลายครั้ง
ผู้ชายทุกคนต่างก็อยากสร้างเนื้อสร้างตัว แต่ความอยากทำกับความเป็นจริงเป็นคนละเรื่องกัน
คนที่คลุกคลีกับสัตว์ปีกมานานอย่างเขารู้ดีว่าความเสี่ยงนั้นสูงแค่ไหน
เห็นอีกฝ่ายลังเลไม่ตัดสินใจ หวังจื่อตงก็รีบให้คำรับรองเพื่อให้สบายใจ
“ลุงจาง วางใจเถอะ ถ้าเป็ดทดลองเลี้ยงรอบนี้ขายไม่ได้ราคาดี ฉันจะรับซื้อทั้งหมดในราคาตัวละ 2 หยวน”
แต่หลังพูดจบ หวังจื่อตงกลับเห็นอีกฝ่ายส่ายหน้า เขาร้อนใจขึ้นมาทันที คิดจะเพิ่มให้อีกตัวละ 5 เหมา