เมื่อกลับถึงตำบล หวังจื่อตงหิ้วเป็ดสามตัวเดินดุ่ม ๆ เข้าโรงอาหาร ขอให้ป้าแม่ครัวช่วยเชือดและจัดการให้เรียบร้อย พร้อมบอกว่าวันนี้เพิ่มกับข้าวมื้อกลางวันอีกอย่าง
แต่หลังทำเป็ดตัวหนึ่งเป็นอาหารแล้ว ให้แยกไว้ก่อน เขาจะให้หลินกั๋วต้งกับกรรมการเหล่านั้นได้ลองชิม ไม่อย่างนั้นจะเปิดปากเสนอแผนงานได้อย่างไร
พอมีเนื้อกินอีกครั้ง ป้าแม่ครัวก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง แม้ต้องแยกเป็ดไว้ตัวหนึ่ง แต่ก็ยังเหลืออีกสองตัว พวกนางจึงจัดการกันอย่างขยันขันแข็งเป็นพิเศษ
หวังจื่อตงสั่งงานเสร็จก็ไปหาลู่อวี่ บอกให้เขาแจ้งกรรมการทุกคนว่าถึงเวลาอาหารให้มารวมตัวกันที่โรงอาหารตรงเวลา จากนั้นจึงกลับไปห้องทำงานของตัวเอง
เหนื่อยมาทั้งเช้า ได้เวลาพักสักหน่อยแล้ว
เขารินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว เพิ่งหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ เจ้าหน้าที่สำนักงานพรรคและรัฐบาลก็หอบเอกสารกองหนึ่งเข้ามา
“เดี๋ยวนะ เอกสารพวกนี้เอามาให้ทำไมอีก?”
“เรียนท่านนายกตำบลหวัง เอกสารพวกนี้เป็นเอกสารที่เลขาหลินต้องตรวจดู ท่านเลขาบอกให้ผมเอามาให้ท่านชุดหนึ่งด้วยครับ”
หวังจื่อตงอ้าปากค้าง นี่เห็นเขาเป็นวัวเป็นควายใช้แรงงานหรือไง
เจ้าหน้าที่เห็นสีหน้าแปลก ๆ ของนายกตำบล ก็รู้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่นาน รีบเผ่นออกไปทันที
ผ่านไปพักใหญ่ หวังจื่อตงถึงค่อยตั้งสติได้ มือขวากุมหน้าอกตัวเองไว้
“ฉันยอมแล้วจริง ๆ เอกสารชุดก่อนยังอ่านไม่จบ ก็เอาชุดใหม่มาให้ฉันอีก...”
“เอ๊ะ ไม่สิ เอกสารพวกนี้เป็นแค่สำเนา ไม่ได้ให้ฉันตรวจแล้วเซ็นสักหน่อย จะไปสนใจทำไมมากมาย”