เขากินข้าวเช้าไปพลาง คิดคำนวณในใจไปพลาง
อาณาเขตของพี่ใหญ่บีถูกกวาด หมายความว่าทางซินจี้เริ่มลงมือจริงจังแล้ว
ถนนที่รุ่งเรืองที่สุดในคอสเวย์เบย์ เป็นสมรภูมิที่ทุกฝ่ายหมายปองมาโดยตลอด
เฉินเย่าชิงกล้าล้ำเส้นขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องมีคนหนุนหลัง
คิดถึงตรงนี้ หลินเป่ยก็เร่งกินข้าวเร็วขึ้น
เขากินข้าวเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว เดินออกจากร้านอาหารจานด่วน จุดบุหรี่มวนหนึ่ง
ย่านม้องก๊กในยามเช้าเริ่มครึกครื้นแล้ว เสียงเข็นรถขายลูกชิ้นปลา เสียงม้วนประตูเหล็กร้านทอง เสียงตะโกนหยาบคายของคนขับรถตู้ ปนเปกันไปหมด
เขาขึ้นรถโตโยต้าคราวน์สีดำตัวนั้น สตาร์ทรถ พร้อมกับใช้มือถือนัดลูกน้องสองสามคน
"เซียะเกียง เรียกอาฉีกับอ้วยจายเฉ้ง ไปสำนักงานใหญ่เซ็นทรัลกับฉัน"
"ได้เลย พี่เป่ย!"
......
สำนักงานใหญ่ของหงซิงตั้งอยู่ในตึกออฟฟิศแห่งหนึ่งในเซ็นทรัล ภายนอกดูไม่ต่างจากบริษัททั่วไป มีเพียงล็อบบี้ที่มีบอดี้การ์ดหัวโล้นลายสักสองสามคน
พอหลินเป่ยมาถึง เซียะเกียงกับพวก รออยู่ข้างล่างแล้ว
"พี่เป่ย!"
เซียะเกียงเดินเข้ามาต้อนรับพร้อมกับก้มหัวให้
"อืม พวกแกขึ้นไปประชุมกับฉันด้วยกัน"
หลินเป่ยจัดปกเสื้อของตัวเอง แล้วก็เดินนำเข้าไปในลิฟต์ด้วยท่าทางองอาจ
ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง ทางเดินมีลูกน้องหงซิงหลายคนยืนอยู่แล้ว
พอเห็นหลินเป่ยพวกเขาก็พยักหน้าแสดงความเคารพ
"พี่เป่ย! พี่เป่ย!"
"อืม!"
ถึงแม้ตอนนี้หลินเป่ยจะยังไม่ใช่หัวหน้าชั้นบอส แต่ความสามารถและความมั่งคั่งในตอนของเขา ก็เทียบเท่าเขตใดก็ได้แล้ว
พอเขาพาเซียะเกียงกับพวกเข้าไปในห้องประชุม ก็พบว่าที่นั่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
มีพี่กี พี่ใหญ่บี ฮั่นปิน คงหลง......
ล้วนเป็นหัวหน้าเขตต่าง ๆ ของหงซิง
พี่กีเห็นหลินเป่ยเดินเข้ามาก็ตะโกนเสียงดัง "อาปุ้ย วันนี้มาช้าจังเลยนะ?"
ทุกคนหันไปตามเสียง เห็นหลินเป่ยเดินเข้ามาท่าทางวางมาด ก็พากันขมวดคิ้ว
เมื่อก่อนเด็กนี่ไม่ใช่เจียมตัวมากหรอกหรือ?
ทำไมตอนนี้ถึงได้หยิ่งยโสขนาดนี้?
"พี่กี ผมมีนิสัยชอบมาถึงก่อนเหรอ?"
"อีกอย่าง คนเราเหล็กเป็นข้าวเป็น อาหารมื้อหนึ่งไม่กินก็หิวตาย"
"เรามาประชุมกัน ไม่ได้มาขึ้นสนามรบ จะมาเร็วหรือมาช้าก็เหมือนกันนั่นแหละ"
"อีกอย่าง......"
เขาชี้นาฬิกาข้อมือของตัวเอง แล้วยิ้ม
"ผมก็ไม่ได้มาสายนี่นา!"
พอพูดจบ ทุกคนในห้องประชุมก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน
"หึ!"
"หลินเป่ย นายคิดว่านายเป็นใคร?"
"ต่อให้เหลียงคุนนายของนายมาพูดกับเรา ก็ต้องพูดจาดี ๆ ด้วย!"
พี่ใหญ่บีที่เคร่งครัดเรื่องอาวุโสเริ่มไม่พอใจ พูดจาเหน็บแนมออกมาตรง ๆ
แต่หลินเป่ยไม่สนใจเขา เดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้ของเหลียงคุนนายของตัวเอง
พี่ใหญ่บีเห็นหลินเป่ยไม่สนใจตัวเอง โมโหจนกัดฟันกรอด
เขาลุกขึ้น กำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากนอกห้องประชุม
ไม่นาน เจียงเทียนเซิงก็เดินเข้ามาพร้อมเฉินเย่ากับบอดี้การ์ด
ทุกคนในห้องประชุมรีบลุกขึ้นทักทาย
"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณเจียง!"
"อืม ทุกคนวันนี้มาถึงกันแต่เช้านะ......"
เจียงเทียนเซิงยิ้มตอบทุกคน เดินช้า ๆ ไปนั่งที่ตำแหน่งหัวหน้า
ฝีเท้าของเขาไม่เร่งไม่รีบ ชุดสูทเรียบร้อย ผมหวีเป็นระเบียบ
หัวหน้าของหงซิง ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงท่าทีเสมอ
"คุณเจียง พวกเราเพิ่งถึงเหมือนกัน ไม่ได้รอนาน"
พี่กีไม่พลาดโอกาสที่จะประจบ ต้องออกมาพูดเสริมทันที
เจียงเทียนเซิงพยักหน้าอย่างพอใจ ไอหนึ่งครั้ง แล้วพูดอย่างใจเย็น
"วันนี้ที่ให้ทุกคนมาประชุมกัน ก็เพราะเรื่องหลัก ๆ สองเรื่อง"
เขาพูดพลาง สายตามองไปที่ทุกคนในห้อง
"เรื่องแรก เมื่อคืนเขตของอาบีถูกเฉินเย่าชิงจากซินจี้บุกโจมตี โชคดีที่อาบีกับพวกตอบโต้กลับไปทัน แต่ก็สร้างความเสียหายไม่น้อยเหมือนกัน"
พี่ใหญ่บีได้ยิน หน้ากลายเป็นสีเขียวคล้ำ
เมื่อคืนศึกนั้น เขาเสียซ่องสองแห่งกับบาร์หนึ่งแห่ง แค่ค่าวางของใหม่ก็หลายแสนแล้ว
"เรื่องที่สอง......"
เจียงเทียนเซิงเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตามองไปที่หลินเป่ยซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังสุด
"หลินเป่ยแห่งม้องก๊ก ตอนนี้ช่วยอาคุนดูแลถนนสองสาย"
"ไม่กี่วันก่อน เขาได้ติดต่อนักลงทุนคนใหม่มาลงทุนเปิดไนต์คลับ ได้ยินว่านักลงทุนคนนั้นจะลงทุนเป็นสิบล้านบาท ใช่ไหม?"
หลินเป่ยเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าเจียงเทียนเซิงจะรู้ข่าวเร็วขนาดนี้
"ครับ คุณเจียง"
"ผมตั้งใจว่าจะรอให้ไนต์คลับเริ่มตกแต่งก่อนแล้วค่อยรายงานให้แก๊งค์ทราบ ไม่คิดว่าคุณจะรู้ข่าวเร็วขนาดนี้......"
เจียงเทียนเซิงแสดงรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ น้ำเสียงสุภาพมาก
"ไม่เป็นไร อาปุ้ย"
"การหานักลงทุนรายใหญ่ได้ขนาดนี้ การทำตัวหนักแน่นก็ถูกต้องแล้ว"
"แต่ทางแก๊งค์มีธุรกิจตกแต่ง อยากให้ไปคุยกับนักลงทุนคนนั้นให้......"
หลินเป่ยได้ยิน ถึงแม้สีหน้าจะเฉยเมย แต่ในใจโกรธแทบระเบิด
แกเจียงเทียนเซิง ไม่รู้หรือไงว่าฉันก็มีบริษัทตกแต่งอยู่ใต้สังกัดเหมือนกัน?
เขาหมุนลูกตาอย่างชาญฉลาด วางแผนที่จะถอยเพื่อรุก
"ได้ครับ ในเมื่ออากงพูดแล้ว พวกเราที่เป็นลูกน้องก็ต้องเชื่อฟัง"
"แต่......"
เขาลุกขึ้นยืน หันหน้าไปทางทุกคน
"คุณเจียง สองเดือนมานี้ ผมทำงานให้แก๊งค์อย่างสุดความสามารถ แค่การทะเลาะวิวาทเล็กใหญ่ก็ชนะมาหกเจ็ดครั้งแล้ว ไม่ทำให้ชื่อเสียงของหงซิงต้องเสื่อมเสีย"
"และอาณาเขตม้องก๊กก็มีแค่นี้ ผมเองก็เป็นแค่สมาชิกเล็ก ๆ ไม่สามารถสั่งการใครได้......"
"คุณเห็นไหม วันนี้ผมมาประชุม ยังมีคนว่าผมฐานะต่ำไม่คู่ควรอีก"
"เพราะงั้นผมอยากขออากง...... ผมขอเลื่อนตำแหน่ง!"
พอพูดจบ ทุกคนในห้องต่างสูดหายใจเย็น
"ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม?"
"นี่มันหลินเป่ยคนเดิมหรือเนี่ย?"
คงหลงกระซิบถามฮั่นปินที่อยู่ข้าง ๆ
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"แต่เด็กนี่เปลี่ยนไปมาก หรือเพราะมีนักลงทุนหนุนหลัง?"
ฮั่นปินส่ายหน้า เดาเสียงเบา
ปัง!
พี่ใหญ่บีทนไม่ไหวแล้ว ลุกขึ้นยืนพลางชี้ไปที่หลินเป่ย
"หลินเป่ย ไอ้สารเลว!"
"แกรู้ไหมว่าแกกำลังพูดอะไรอยู่?"
เฉินฮาวหนานกับพวกที่อยู่ข้างหลังเขาก็ลุกขึ้นยืน จ้องหลินเป่ยด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ส่วนหลินเป่ยก็ยื่นนิ้วก้อยมาแคะหู
"เสียงดังจนขี้หูจะหลุด!"
"พี่บีใหญ่ แกดุยิ่งกว่าฝรั่งอีกนะ!"
"ที่นี่คือแก๊งค์ ไม่ใช่บริษัทของนายทุน"
"หลินเป่ยเสี่ยงตายเพื่อแก๊งค์ แก๊งค์ควรให้รางวัลกับความดีความชอบไหม?"
คำพูดของหลินเป่ยได้รับการยอมรับจากคนอื่น
ให้รางวัลตามความดี ลงโทษตามความผิด เป็นกฎของทุกแก๊งค์มาโดยตลอด
ถ้าทุกคนสู้เพื่อแก๊งค์ แต่สุดท้ายกลับไม่ได้รางวัล แล้วใครจะยอมอยู่วงการนี้?
"คุณเจียง ผมว่าหลินเป่ยพูดถูก แก๊งค์ควรมีผลงานต้องให้รางวัล มีความผิดต้องลงโทษ!"
เฉียวกั้วหัวหน้าเขตฮ่องกงไอส์แลนด์ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับเหลียงคุนตั้งแต่เด็ก ออกมาพูดสนับสนุนหลินเป่ย
เจียงเทียนเซิงขมวดคิ้ว นึกในใจ: ไอ้หนูเอ๊ย ถึงกับมาแลกผลประโยชน์กับฉันตอนนี้เลยเหรอ?
เขานิ่งเงียบไปสองสามวินาที นิ้วมือเคาะโต๊ะเบา ๆ
"งูไม่มีหัวก็เคลื่อนไหวไม่ได้ เนื่องจากอาคุนไม่อยู่แล้ว ถึงเวลาแล้วที่ม้องก๊กจะต้องเลือกหัวหน้าขึ้นมาคุม"
เขาหันไปสั่งเฉินเย่า
"อาเย่า พอประชุมเสร็จ ก็พาหลินเป่ยไปเลื่อนตำแหน่งเลย"
"ครับ คุณเจียง"