ตอนที่ 22
เพื่อนสนิทสองคนเอาหัวมาแนบชิดกัน กระซิบกระซาบคุยกันเป็นระยะ ๆ ก็มีเสียงอุทานดังขึ้น
คนที่อุทานคือจางเหมิงเยว่ เพื่อนของเธอเก่งจัง กล้าขึ้นเขาคนเดียว แถมยังจับไก่ป่ามาได้อีกตัว
เธอเสียใจ เสียใจที่เมื่อวานตอนเจอเพื่อนไม่ส่งเสียงให้ดังกว่านี้
พี่ชายอะไรนั่นกลับบ้านก็ได้เจออยู่แล้ว เธออยากขึ้นเขาไปจับไก่ป่ากับเพื่อนมากกว่า
“ต๊อก ต๊อก ต๊อก……”
หลังจากเล่าอวดเรื่องเมื่อวานจบ เฉิงอิงก็หยิบลูกขนไก่ที่ทำจากไก่ป่าเมื่อคืนออกจากกระเป๋านักเรียน “ดูสิ สวยไหม ฉันตั้งใจเอามาให้เธอเล่นด้วยกันตอนพักระหว่างคาบเลยนะ”
“ว้าว สวยจัง เป็นลูกขนไก่ที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย” จางเหมิงเยว่เอาใจเพื่อนเต็มที่ ความยโสของเฉิงอิงได้รับการเติมเต็มอย่างเต็มอิ่ม
“ยังมีอีกนะ ฉันเอาของดีมาให้เธอด้วย”
เฉิงอิงไม่ใช่คนประเภทรับอย่างเดียวไม่ยอมให้ ไม่อย่างนั้นจะรักษามิตรภาพกับเพื่อนให้ยืนยาวได้อย่างไร
ถึงของที่เธอเอามาจะมีราคาไม่มาก แต่นั่นก็เป็นการแลกเปลี่ยนแบ่งปันกับเพื่อน
เฉิงอิงล้วงกล่องข้าวอะลูมิเนียมออกจากกระเป๋านักเรียน ที่จริงแล้วเอาออกมาจากมิติพื้นที่ จากนั้นก็เปิดฝาให้เพื่อนดู “ฉันไม่มีผลไม้แห้ง แต่เอาผลไม้ป่าสดที่ฉันเก็บมาให้เธอ ตั้งใจเก็บไว้ให้เธอโดยเฉพาะ ลองชิมเร็ว”
จางเหมิงเยว่ส่งเสียงอุทานอีกครั้ง แล้วหยิบขึ้นมาหนึ่งลูกโยนเข้าปากทันที คำชมก็พรั่งพรูออกมาอีก “หวานจัง ไม่เสียแรงที่อิงจื่อเก็บมาให้ฉัน ฉันรู้อยู่แล้วว่าอิงจื่อดีกับฉันที่สุด”
เฉิงอิงรับคำชมไว้ทั้งหมดอย่างไม่กระดากอาย ส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราเป็นพี่น้องที่รักกันที่สุด เป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่ไม่ได้มีพ่อแม่เดียวกันน่ะ”
จางเหมิงเยว่พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย “ใช่ พี่น้องแท้ ๆ กัน”