ตอนที่ 23
ต่อยกันเสร็จแล้ว จางหมิงชวีสวมเสื้อคลุม ก่อนกวักนิ้วเรียกน้องสาวแท้ ๆ กับเฉิงอิง “ตามพี่มา”
จางหมิงเยว่กำลังพูดชมเฉิงอิงไม่หยุด ในสายตาของเธอ เฉิงอิงเก่งกว่าพี่ชายคนโตเสียอีก
พอได้ยิน ทั้งสองก็หันมามองพร้อมกัน แล้วถามขึ้นพร้อมกันว่า “ไปไหน”
จางหมิงชวีหัวเราะ “เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าหิวจนไม่มีแรงแล้วหรือไง พี่จะพาพวกเธอไปกินของอร่อย”
จางหมิงเยว่กับเฉิงอิงสบตากัน ดวงตาของทั้งคู่เป็นประกายด้วยความดีใจ แล้วก็โผกอดกันส่งเสียงเฮลั่น
จางหมิงเยว่ถามว่า “พี่จะพาพวกเราไปกินของอร่อยที่ภัตตาคารของรัฐเหรอ”
รอยยิ้มในดวงตาจางหมิงชวียังคงเดิม “ใช่สิ ยังไม่รีบไปอีกหรือไง ไปช้าเดี๋ยวก็หมดนะ”
จางหมิงเยว่รีบดึงเฉิงอิงให้เดินตาม “เร็วเข้า อิงจื่อ พี่ชายฉันมีเงิน คืนนี้กินกันให้เต็มที่ไปเลย พี่ชายฉันไม่หมดตัวหรอก”
เฉิงอิงเองก็เดินเร็วไม่แพ้กัน จะไปสั่งอาหารกินที่ภัตตาคารของรัฐเชียวนะ จะชักช้าได้ยังไง
ช้าไปครึ่งก้าวก็เท่ากับทำให้ท้องตัวเองผิดหวัง
เฉิงอิงพยักหน้ารัว ๆ “หมิงเยว่ วางใจได้ ฉันกินไม่น้อยแน่นอน”
เรื่องนี้เธอมั่นใจที่สุด
มุมปากจางหมิงชวีกระตุก นี่น้องสาวแท้ ๆ ของเขาจริงหรือเปล่า หรือถูกสลับตัวตั้งแต่เด็กกันนะ
พวกเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างหลังมองตามทั้งสามคนตาละห้อย พวกเขาก็อยากไปกินเหมือนกันนี่นา
พอเงาของทั้งสามลับตาไป พวกเด็ก ๆ ก็หันไปมองผู้ปกครองของตัวเองทันที สีหน้าเหมือนจะร้องไห้เต็มที
พวกผู้ปกครองเห็นแล้วแทบอยากด่าจางหมิงชวีที่ทำเรื่องไม่เข้าท่า
พอนึกถึงมื้อใหญ่ที่กำลังจะได้กิน เฉิงอิงก็หันไปยิ้มให้จางหมิงชวีที่ก่อนหน้านี้เรียกเธอว่าเด็กเตี้ย รอยยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก
ระหว่างทางเธอเรียก “พี่หมิงชวี” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า พูดจ้อกับจางหมิงเยว่ไม่หยุด
เด็กเตี้ยอะไรกัน แค่เรียกสักคำก็ได้กินมื้อใหญ่ เธอไม่ถือหรอกถ้าพี่หมิงชวีจะเรียกเธอแบบนั้นอีกสักหลายรอบ
เธอก็เป็นคนตรงไปตรงมาและใจกว้างแบบนี้แหละ
เฉิงอิงที่กำลังตื่นเต้นเดินอยู่ข้างจางหมิงชวี คอยกระโดดโลดเต้นเป็นครั้งคราว
ทั้งที่บอกว่าหิวจนท้องว่าง แถมเพิ่งต่อยกันจนเสียแรงไปไม่น้อย แต่เฉิงอิงกลับเหมือนมีแรงเหลือเฟือไม่มีวันหมด