ตอนที่ 21
เพราะเป็นวันอาทิตย์ เด็ก ๆ ที่เล่นกันอยู่ในตรอกจึงมีเยอะเป็นพิเศษ ตอนเฉิงอิงปั่นจักรยานฉิวเข้ามาในตรอก ไก่ป่าที่ห้อยแกว่งไปมาอยู่ตรงแฮนด์รถก็ถูกเด็ก ๆ เหล่านั้นมองเห็นเข้า
เฉิงอิงปั่นจักรยานนำอยู่ข้างหน้า ส่วนเด็ก ๆ ก็วิ่งตามอยู่ข้างหลัง
“พี่เฉิงอิง พี่เฉิงอิง ไก่ป่านี่มาจากไหนหรือ?”
“พี่เฉิงอิงจับได้เองแน่ ๆ พี่เฉิงอิงเก่งขนาดนั้น”
เฉิงอิงเป็นพี่ใหญ่ประจำตรอกแถบนี้
“พี่เฉิงอิง ไก่ป่าอร่อยไหม?”
“อร่อยสิ ไก่ป่าก็เป็นเนื้อเหมือนกัน มีเนื้ออะไรไม่อร่อยบ้างล่ะ?”
“ว้าว...”
เด็กหลายคนพากันน้ำลายไหล
เฉิงอิงไล่เด็ก ๆ “ไปเล่นทางโน้นกันให้หมด อย่ามาขัดธุระสำคัญของพี่เฉิงอิงล่ะ”
ผู้ใหญ่ที่อยู่แถวนั้นเห็นแล้วก็หัวเราะขำ “ธุระสำคัญของพี่เฉิงอิงพวกเธอก็คือกลับบ้านไปฆ่าไก่ตุ๋นกินนั่นแหละ อย่าไปขัดเวลาพี่เฉิงอิงกินเนื้อเข้าล่ะ”
พอเฉิงอิงลงจากจักรยานแล้วจูงรถเข้าไปในลานบ้านรวมหลังเลขสอง เรื่องที่เธอจับไก่ป่ากลับมาก็แพร่ไปทั่วลานบ้านทันที
เพื่อนบ้านหลายคนออกมามุงดู พอมองไก่ป่าที่ห้อยหัวอยู่ ดวงตาก็แทบจะเป็นประกายเขียว ส่วนปากก็ผลิตน้ำลายกันเสียชุ่ม
เฉิงอิงเดินเข้าไปยังลานด้านในท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม คนจากบ้านเฉิงและบ้านไช่ต่างก็ออกมามุงดู
ไช่เหว่ยจู่เห็นสภาพเช่นนั้นก็ยิ้มร่า “รู้อยู่แล้วว่าบ่ายนี้ออกไปหาอะไรกินกันมา ได้ของกลับมาไม่น้อยเลยนะ”
เขารู้ดีว่าไก่ป่าหรือกระต่ายป่าอะไรพวกนี้ไม่ได้จับกันง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นคนในลานบ้านคงพากันขึ้นเขาไปจับสัตว์ป่าพวกนี้ตั้งนานแล้ว
ลินเหว่ยเดินเข้ามาล้อมวงด้วยดวงตาเป็นประกาย ช่วยเฉิงอิงแกะเถาวัลย์ที่มัดไว้กับแฮนด์จักรยาน
ตอนจับไก่ไม่มีส่วนของเขา แต่ตอนฆ่าไก่เขาช่วยได้
“น้องเล็ก อยากกินแบบไหน? ตุ๋นซีอิ๊วหรือเอาไปต้มซุป?”
เฉิงอิงตอบทันที “หนูอยากกินซุป หนูอยากดื่มน้ำซุปไก่”
ลินเหว่ยรับคำ “ได้เลย”
แม่สู่อุ้มกับลินจวนก็ออกมาช่วยด้วย
เฉิงอิงจอดจักรยานไว้ใต้ชายคาบ้านไช่ จากนั้นก็ยิ้มแป้นยื่นห่อผลไม้ป่าให้ไช่เหว่ยจู่
“ปู่ช่าย นี่เป็นของขอบคุณที่ให้ยืมจักรยานค่ะ ให้ปู่กับคุณยายแล้วก็พี่อิงหนานกินเล่นนะคะ ไว้คราวหน้าถ้าหนูจับไก่ป่าได้อีกตัว หนูจะเอามาให้ปู่ตัวหนึ่งเลย”