ตอนที่ 20
เฉิงเฉียงถูกลูกสาวแท้ ๆ พูดจนจุก เธอ ๆ อยู่นานก็พูดต่อไม่ออก
เฉิงอิงไม่รู้จักพอ แถมยังได้คืบจะเอาศอก ส่ายหัวโยกตัวพูดว่า “พ่อพูดโต้ไม่ออกแล้วใช่ไหมล่ะ เห็นไหมว่าฉันนี่แหละเด็กน่าสงสารของบ้าน โชคดีที่ยังมีแม่กับลุงคอยเอ็นดู”
เฉิงเฉียงโมโหลูกสาวจนแทบกินข้าวไม่ลง เขาวางชามกับตะเกียบแล้วลุกกลับเข้าห้องไปทันที ซาลาเปาไส้หมูที่แบ่งให้เขาก็ยังวางทิ้งไว้
เฉิงอิงจะเกรงใจไปทำไม มองซาลาเปาแป้งขาวไส้หมูแล้วตะโกนใส่แผ่นหลังพ่อที่กำลังเดินกลับเข้าห้องว่า “พ่อไม่กินซาลาเปาไส้หมูที่ฉันเอากลับมาแล้วเหรอคะ”
เฉิงเฉียงตอบอย่างโมโหว่า “ไม่กินแล้ว!”
โมโหจนกินอิ่มแล้วต่างหาก
เฉิงอิงยิ้มหน้าบานทันที “ดีเลยค่ะ ถ้าพ่อไม่กิน พวกเราก็กินแทนพ่อแล้วกันนะคะ”
จากนั้นก็หันไปเรียกคนทั้งสามที่โต๊ะอาหาร “เร็วเข้า พวกเราแบ่งกันกิน”
ลินเหว่ยแอบหัวเราะอยู่ในใจ ส่วนสวี่ฮุ่ยเฟินแม้จะยินดีที่เห็นลูกสาวคนเล็กปราบเฉิงเฉียงได้ แต่ต่อหน้าก็ปล่อยให้เธอทำเกินไปไม่ได้
สวี่ฮุ่ยเฟินถลึงตาใส่เฉิงอิง “นั่นพ่อเธอนะ เอาละ แบ่งกับเจี่ยนจื่อกินก็แล้วกัน”
เฉิงอิงรับคำส่ง ๆ แล้วแบ่งซาลาเปาไส้หมูชิ้นใหญ่ที่เหลือกับพี่สาวคนที่สาม คราวนี้เฉิงอิงกินอย่างเอร็ดอร่อยกว่าเดิม
เธอกินซาลาเปาไส้หมูชิ้นใหญ่ไปเต็ม ๆ สองลูก
วันนี้เป็นวันดีอีกวันจริง ๆ
มีแต่เฉิงเฉียงที่โมโหจนเจ็บใจแทบขาด เด็กพวกนี้ไม่มีใครสักคนที่ทำให้วางใจได้เลย
พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ เฉิงอิงก็วางตะเกียบแล้ววิ่งออกไปทันที จริง ๆ แล้วตอนอยู่บ้านเธอก็เป็นคนขี้เกียจเหมือนกัน
แม่สู่อุ้มเห็นแล้วก็ไม่ได้เรียกเธอกลับ ที่จริงเช้านี้เธอยอมอยู่บ้านอย่างสงบได้ก็นับว่าเหนือความคาดหมายแล้ว คงเป็นเพราะเรื่องครึกครื้นของตระกูลหลิวช่วงเช้าดึงความสนใจไว้ เธอถึงได้อยู่บ้าน
ดังนั้นพอกินมื้อเที่ยงเสร็จ เธอก็รีบวิ่งออกไปอย่างอดใจรอไม่ไหว
เฉิงอิงวิ่งเกือบถึงประตูกลางก็เบรกกึก เธอเห็นจักรยานจอดอยู่ใต้ชายคาเรือนหลักในลานหลัง เป็นคันที่ปู่ช่ายใช้ขี่ไปทำงานและกลับบ้านนั่นเอง