เหนือศีรษะพลันมีเสียงแตกดังสนั่นขึ้น
แสงกระบี่สายหนึ่งผ่าฉีกม่านเพลิงทั่วฟ้าออกอย่างรุนแรง หลีเซี่ยงเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นรอยแยกปรากฏขึ้นเหนือภาพลวงตา เผยอวิ๋นอี้ยืนอยู่หลังรอยแยกนั้น
เด็กหญิงตัวน้อยเห็นเขาเช่นกัน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย นางคว้าหลีเซี่ยงไว้แล้วคิดจะพาหนีลึกเข้าไปข้างใน
「แหวนชักดารา ไป」
แสงสีเงินพุ่งออกมาจากรอยแยกอย่างรวดเร็ว พันรอบข้อมือของหลีเซี่ยง ก่อนแปรเป็นกำไลสีเงินวงหนึ่ง
「แหวนชักดารา วัดระยะสองก้าว กลับมา」
วินาทีถัดมา แรงดึงมหาศาลพลันฉุดกระชากจากข้อมือ
หลีเซี่ยงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกกระชากไปหาเผยอวิ๋นอี้อย่างแรง เด็กหญิงตัวน้อยจำต้องปล่อยมือ ขณะเดียวกันทะเลเพลิงรอบข้างก็แตกสลายเป็นชิ้น ๆ เมื่อนางมองเห็นตรงหน้าอีกครั้ง ก็พบว่าตนกลับมาอยู่ที่โรงเตี๊ยมแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเผยอวิ๋นอี้เองก็คาดไม่ถึงว่าแหวนชักดาราจะดึงคนมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
เมื่อครู่เขาฝืนทำลายภาพลวงตา พลังวิญญาณแทบหมดสิ้น เพิ่งประคองกระบี่คุกเข่าลง แสงสีเงินที่ข้อมือก็รัดแน่นขึ้นฉับพลัน
หลีเซี่ยงยังไม่ทันยืนมั่น ก็ถูกแหวนชักดารากระชากไปข้างหน้าอีกครั้ง
นางยื่นมือออกไปค้ำโดยไม่รู้ตัว เผยอวิ๋นอี้เองก็ถูกดึงให้โน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย กำไลเงินทั้งสองวงดึงดูดเข้าหากัน ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนแทบจะแนบติดกัน
หลีเซี่ยงชะงักค้าง
ใกล้เกินไปแล้ว
ใกล้จนมองเห็นสีหน้าซีดเซียวของเผยอวิ๋นอี้ได้อย่างชัดเจน ทั้งยังเห็นเหงื่อเย็นซึมตรงขมับเพราะพลังวิญญาณหมดสิ้น
เผยอวิ๋นอี้ก้มมองนางเช่นกัน ครู่หนึ่งไม่มีใครพูดอะไร
จนกระทั่งแหวนชักดาราที่ข้อมือสงบลงในที่สุด หลีเซี่ยงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนแทบจะคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา
ระบบชายในหัวเอ่ยเสียงเนิบนาบว่า「โอ้โห เจ้าภาพกำลังคำนับอยู่หรือ」
「……」
ถุย
บรรยากาศแปลกประหลาดเมื่อครู่พลันสลายไปจนหมดสิ้น
หลีเซี่ยงอดบ่นไม่ได้ว่า「ของวิเศษของท่านนี่มันอย่างไรกัน ช่วยคนทั้งที เหตุใดต้องลากคนมาใกล้กันขนาดนี้ด้วย」
「ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -29%」
หลีเซี่ยง「……」
ข้าถามจริงจังอยู่นะพี่ชาย!
แสงสีเงินรอบข้อมือค่อย ๆ จางหาย หลีเซี่ยงเพิ่งจะเตรียมลุกขึ้น ไหล่ก็พลันถูกคนกดลงอีกครั้ง ร่างนางถูกกดกลับไปบนพื้น
หลิงชิงเฟิงยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง「ปีศาจตนนั้นกับผีตนนั้นต่างก็คิดจะพาเจ้าไป เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก!」
หลีเซี่ยงถูกกดจนเจ็บเข่า「อะไรนะ」
「เหตุใดพวกมันไม่จับข้า ไม่จับศิษย์พี่ แต่กลับจับเจ้าเพียงคนเดียว」
「……」
ข้านี่ช่างพูดแก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อจริง ๆ
หลีเซี่ยงกำลังจะอธิบาย สายตากลับเหลือบไปเห็นบ่าของเผยอวิ๋นอี้
ตอนที่เขาทำลายภาพลวงตาเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บ บนหัวไหล่มีรอยกระบี่ลึกจนเห็นกระดูก เลือดซึมชุ่มเสื้อผ้าไปครึ่งหนึ่งแล้ว
หลิงชิงเฟิงย่อมเห็นเช่นกัน สีหน้าจึงยิ่งบึ้งตึงกว่าเดิม
「หากไม่ใช่เพราะช่วยเจ้า ศิษย์พี่จะบาดเจ็บถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!」
สิ้นเสียง กระบี่ในมือเขาก็ชักออกจากฝักอีกครั้ง
「ปีศาจร้าย จงรับความตาย!」
หลีเซี่ยง「ไม่ใช่แล้วกระมัง?!」
แสงกระบี่พุ่งตรงเข้ามา นางไม่มีเวลาหลบเลยสักนิด ทว่าเสียงเนิบนาบที่ดังอยู่ในหัวมาตลอดกลับเอ่ยขึ้นฉับพลัน
「เช่นนี้ไม่ได้หรอก」
ระบบชายยังคงมีรอยยิ้มในน้ำเสียง ทว่ากลับเย็นเยียบขึ้นอย่างไร้สาเหตุ
「บริษัทของพวกเราไม่ใช่บริษัทไร้หัวใจขนาดนั้น ความปลอดภัยของเจ้าภาพก็สำคัญเช่นกัน」
วินาทีถัดมา สีหน้าของหลิงชิงเฟิงพลันเปลี่ยนไป ราวกับถูกบางสิ่งโจมตีเข้าอย่างจัง ร่างทั้งร่างล้มลงทันที
หลีเซี่ยงจ้องหลิงชิงเฟิงที่นอนอยู่บนพื้นอย่างงุนงง
「……ฝีมือเจ้า？」
「อืม」
「วิธีรักษาด้วยไฟฟ้าหรือ」
「อืม」
ดวงตาของหลีเซี่ยงพลันสว่างวาบ
ทำไมไม่บอกแต่แรกว่ายังช็อตคนอื่นได้ด้วย!
บริษัทนี้ยุติธรรมสุด ๆ ระบบสามารถช็อตทุกคนได้อย่างเท่าเทียม!
แต่หลีเซี่ยงยังดีใจได้ไม่นาน สีหน้าของเผยอวิ๋นอี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว
เขาไม่สนใจแม้กระทั่งบาดแผลบนไหล่ ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นด้วยกระบี่ แล้วยืนขวางอยู่ตรงหน้าหลิงชิงเฟิง
「เจ้าทำอะไร」
「ท่านรอก่อน ฟังข้าอธิบายก่อน——」
แต่เผยอวิ๋นอี้ชูกระบี่ขึ้นแล้ว
หลีเซี่ยง「……」
ได้
เจ้าทำหนึ่ง ข้าทำสิบห้า
「ระบบ ช็อตเขาด้วย!」
เสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาดังขึ้นฉับพลัน
ร่างของเผยอวิ๋นอี้แข็งทื่อขึ้นมาทันที
แต่เขาไม่ล้ม
หลีเซี่ยง「……」
ระบบ「……」
เส้นเลือดบนหลังมือที่กำกระบี่ของเผยอวิ๋นอี้ปูดขึ้น สีหน้าเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น
หลีเซี่ยงยกย่องจากใจจริงว่า「สมกับเป็นเซียนจวินเผย」
เผยอวิ๋นอี้「？」
「ระบบ เพิ่มแรงอีก」
ในที่สุดระบบชายก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
วินาทีถัดมา เผยอวิ๋นอี้ก็ฝืนต่อไปไม่ไหว ร่างล้มลงข้างหลิงชิงเฟิงในที่สุด ยังดีที่สติยังแจ่มชัดอยู่
หลีเซี่ยงมองศิษย์พี่ศิษย์น้องที่นอนเรียงกันเป็นระเบียบบนพื้น ในที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอก
「ตอนนี้เท่าไรแล้ว」
「-200%」
หลีเซี่ยงชะงักไป ก่อนจะทอดถอนใจว่า「โห ตัวเลขกลมพอดีเลย」
「……」
ในห้องพลันเงียบสงบลงเสียที
หลีเซี่ยงนวดเข่าที่ปวดระบมขึ้นมาหลังจากคุกเข่าติดกันสองครั้ง แล้วอดพึมพำไม่ได้ว่า「พวกท่านสองคนเป็นอะไรกันไป ฟังคน…ปีศาจพูดให้จบก่อน แล้วค่อยชักดาบไม่เป็นหรือ」
พูดจบ นางก็ทำตามคำเตือนของระบบ ค้นขวดยารักษาบาดแผลจากในตู้
แม้เผยอวิ๋นอี้จะนอนอยู่บนพื้น แต่สติยังคงแจ่มชัด เมื่อเห็นนางถือของเดินเข้ามาหาตน นิ้วมือที่จับกระบี่ก็กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววระแวดระวังในดวงตาไม่ลดลงแม้แต่น้อย
หลีเซี่ยงเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา กลับจงใจยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้า
「ค่าความรู้สึกดีปัจจุบัน: -210%」
ชิ
นางเปิดจุกขวด แล้วเทยาผงลงบนบาดแผลที่ไหล่ของเผยอวิ๋นอี้โดยตรง
ผงยาเย็นสดชื่นร่วงลงบนแผล สีหน้าของเผยอวิ๋นอี้ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายไม่คิดว่าสิ่งที่นางนำมาจะเป็นยารักษาบาดแผลจริง ๆ
「อย่ามองข้าเช่นนั้น」หลีเซี่ยงก้มหน้าทายาให้เขาต่อ「ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้คิดจะทำร้ายพวกท่าน」
เผยอวิ๋นอี้ไม่พูดอะไร
ผมยาวของเขาชื้นเหงื่อเย็นอยู่บ้าง เส้นผมเกาะติดอยู่ข้างบาดแผลพอดี หลีเซี่ยงเห็นว่าเกะกะ จึงยื่นมือไปปัดออกให้
เผยอวิ๋นอี้เบี่ยงศีรษะหนีโดยไม่รู้ตัว
「อย่าขยับ」
หลีเซี่ยงโรยยาเพิ่มอีกเล็กน้อย อดบ่นไม่ได้ว่า「ยาโดนถูออกหมดแล้ว ไม่อยู่นิ่งเอาเสียเลย」
เผยอวิ๋นอี้มองนางอยู่ครู่หนึ่ง
แววระแวดระวังที่มีอยู่ก่อนหน้าไม่ได้จางหายไปทั้งหมด ทว่าอย่างไรก็ไม่ได้เอ่ยถามคาดคั้นนางอีก
หลีเซี่ยงไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา เอาแต่ทายาพลางพูดว่า「ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเหตุใดปีศาจตนนั้นถึงต้องจับข้าให้ได้ เด็กหญิงตัวน้อยเมื่อครู่ ข้าก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก อีกอย่าง หากข้าเป็นพวกเดียวกับพวกนางจริง จะช็อตพวกท่านจนล้มแล้วค่อยกลับมาทายาให้ทำไม」
เผยอวิ๋นอี้เงียบไปครู่หนึ่ง แต่สายตากลับมองไปทางหลิงชิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ก่อน
「ศิษย์น้องของข้า…เป็นอย่างไรบ้าง」
「วางใจเถิด แค่หมดสติไปเท่านั้น」
ราวกับตั้งใจรับคำพูดของนาง หลิงชิงเฟิงที่นอนอยู่บนพื้นขยับตัวพอดี
ทันทีที่ลืมตาขึ้น เขาก็เห็นหลีเซี่ยงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเผยอวิ๋นอี้ สีหน้าจึงเปลี่ยนไปอีกครั้ง
「ปีศาจ——」
หลีเซี่ยงหันกลับไปทันที「เด็กน้อย ข้าแนะนำให้คิดให้ดีก่อนพูด」
หลิงชิงเฟิง「……」
ท่าทางที่กำลังจะยันพื้นลุกขึ้นเงียบลงอย่างช้า ๆ
หลีเซี่ยงรู้สึกสบายใจขึ้นทันที
ดูท่าบางครั้งคนเราก็ต้องโดนช็อตสักครั้งถึงจะรู้จักเชื่อฟัง
หลังจัดการบาดแผลให้เผยอวิ๋นอี้เสร็จ นางก็ขยับไปนั่งข้าง ๆ อย่างไม่เกรงใจ มองหลิงชิงเฟิงที่ฟื้นแล้วทีหนึ่ง แล้วมองเผยอวิ๋นอี้ที่ในที่สุดก็ไม่ได้ชักกระบี่มาชี้หน้านางอีก
「เช่นนี้ตอนนี้ฟังข้าพูดได้แล้วหรือยัง」